De truck was zijn leven

funeral.jpeg

‘Mijn beste vriend is dood,’ zei de man die op een terras in de zon stond. Hij had een biertje in elke hand en keek droevig over de Middenweg. ‘Ik wil vandaag wel je beste vriend zijn,’ zei ik, omdat mijn hart brak als ik naar hem keek. Het was zaterdagmiddag en we hadden net onze gemeenschappelijke vriend begraven. Het moest een feest worden, had de man die nu dood was gezegd. Geen gejammer en gehuil, gewoon iets met veel drank en muziek. En dus liepen we over de begraafplaats, dansend op de muziek van zeven blazers en een zanger met een megafoon die prachtige liedjes zong. De stoet ging langs het graf van Majoor Bosshardt, langs Jan Wolkers, Breitner en Nescio. Wie er oog voor had, hoefde zich hier niet te vervelen. Op de terugweg zag ik een grafsteen waar boven de naam stond: ‘de truck was zijn leven’ met daarnaast een bordje van de begraafplaats met de tekst ‘verboden voor auto’s’, bijna net zo leuk als die andere grafsteen waar een heel verkeersongeluk in reliëf op glimmend marmer stond uitgetekend, of het graf van de wielrenner met zijn fiets, in volle lengte op zijn eigen zerk. Het is grappig hoe een liefde voor begraafplaatsen altijd weer van pas komt als je er af en toe weer eens moet zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s