Cursus spreken in het openbaar

mypicture.jpg

Of ik Arthur Japin wilde interviewen, vroeg mijn redactrice. Ik had nog nooit iets van Japin gelezen, maar dat mocht de pret niet drukken. Trouwens, dat was niet helemaal waar want ik had een keer een kort verhaal van hem gelezen.
Japin gaf een lezing op de bovenste etage van de hoogste toren van Amsterdam. In een glazen zaaltje op de achthonderdste verdieping had ik een fenomenaal uitzicht over Amsterdam. ‘Ik weet niet of ik kan concurreren met het uitzicht,’ sprak Japin tegen de zaal met lezers, die net als ik uit het raam staarden. Hij stelde voor om de gordijnen dicht te trekken zodat we alleen hem zouden zien en niet de wolken en de vogels. Er klonk stevig gebrom in de zaal, gevolgd door heusch protest. De schrijver ging daarna de strijd aan met het vergezicht en won deze glorieus. Hij had zijn lezing van drie kwartier namelijk uit het hoofd geleerd. In eerste instantie dacht ik dat hij alles oplas van een onzichtbare autocue, of dat er een souffleuse onder zijn spreektafeltje verstopt was, maar hij droeg voor uit eigen werk, helemaal uit het blote hoofd.Vandaag moest ik aan hem denken toen ik in een zaal met wildvreemde mensen iets stond te vertellen over het boek Ik mis alleen de Hema. Ik vertelde was anekdotes en waarschuwde mijn toehoorders voor de gevaren van een huis in het buitenland. Lekkende daken, ontploffende cv-ketels, overlopende septic tanks en nog meer gekkigheid die ik ter plekke verzon. Ik waarschuwde ze ook voor de strijd die later zou losbarsten als hun kinderen het buitenhuis in de erfenis zouden vinden en elkaar naar het leven zouden staan omdat de een het huis zou willen houden en de ander het juist zou willen verkopen. ‘Maar’, zo stelde ik mijn angstig kijkend publiek gerust, ‘daar merkt u zelf niks meer van want dan bent u al lang dood.’ Op de eerste rij zag ik een echtpaar afkeurend kijken. Gelukkig zat er op de achterste rij een lachende man tot wie ik mij toen maar richtte. ‘U moet ook niet denken dat u later, als de kinderen het huis uit zijn, u lekker rustig kunt overwinteren,’ zei ik tegen de lachende man. ‘Dan zit u daar in uw huis op het Portugese platteland en na een week bent u uitgepraat met uw vrouw. Na twee weken komen er dan gelukkig wat vrienden langs, maar daarna ziet u niemand meer. En u verveelt zich dood. Na een half jaar wordt u zo gek van uw vrouw, dat u haar de hersens in slaat. En dan zit u daar in uw leuke buitenhuis, helemaal alleen.’ Nu keek ook de lachende man nogal ernstig. Snel probeerde ik een paar zinnen uit mijn boek te citeren, als ware ik Japin. Helaas was ik niet Japin, want ik kwam niet verder dan de vijf woorden ‘ik mis alleen de Hema’.
Om de stemming er weer in te krijgen, wees ik naar de levensgrote foto van het buitenhuis die de vorige spreker had laten hangen. ‘U denkt wel dat u een huis koopt in het buitenland,’ zei ik dreigend, ‘maar zo’n huis van drie eeuwen oud is eigenlijk van het dorp. Daar zijn mensen geboren, getrouwd, gestorven, wie weet is er zelfs wel eens iemand vermoord. Dat huis daar zit een geschiedenis aan. En dan komt u als buitenlander, met in uw kielzog een bus met Polen om de boel op te knappen en dan denkt u dat het opeens uw huis is.’ Mijn toehoorders keken mij met grote ogen aan. Ik keek op mijn horloge. Er was een half uur voorbij en het was tijd om weer te gaan. ‘Zijn er nog vragen?’ vroeg ik. Die waren er niet.
Na afloop kwam de vrouw die mij had uitgenodigd voor de lezing naar me toe. Of ik morgen weer wilde komen praten. Dat wilde ik wel. En dan leer ik voor de zekerheid mijn boek even uit mijn hoofd zodat ik zeker weet dat er niks mis kan gaan.

3 Reacties op “Cursus spreken in het openbaar

  1. Die lezing had ik willen meemaken!
    PS ‘Japin interviewen’. Alsof het niets is.

  2. Ik hoop niet dat ik iemand – behalve Japin zelf natuurlijk – beledig als ik zeg dat het uitzicht echt het meest indrukwekkend was.
    Is het raar dat ik nu jou antwoord op mijn eigen blog? Ik weet niet hoe ik dat anders moet doen. Ja, gewoon uit het raam hangen en naar de overkant zwaaien, haha.

  3. ‘Maar’, zo stelde ik mijn angstig kijkend publiek gerust, ‘daar merkt u zelf niks meer van want dan bent u al lang dood.’
    Eigenlijk verwachte ik naar die zin een soort van ”een zucht van opluchting ging door de zaal”-zin, maar dat was niet het geval. Rare mensen in die zaal, dat ze allemaal zo bang zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s