Ik blog au revoir

‘Kan het zijn dat ik u zag fietsen over de Jodenbreestraat?’ vroeg het lezertje. U had petroleumblauwe laarzen aan en uw haar was opgestoken. U fietste heel snel. Ik riep nog, want u reed bijna over mijn tenen.’

‘Ja, dat was ik,’ antwoordde ik het lezertje. Wat leuk dat u mij herkende. Niemand herkent mij ooit. De meeste mensen denken dat ik niet eens besta. Ik ben mijn eigen schaduw. Een schaduw met petroleumblauwe laarzen en opgestoken haar. Pas als ik iemand over zijn tenen rijd, beginnen mensen mijn naam te roepen, maar nooit als ik gewoon langsloop.’

‘Sorry,’ zei het lezertje. ‘Voortaan zal ik altijd naar u roepen. Waar u ook gaat en waar u ook staat. Net zo lang tot u gek wordt van het horen van uw eigen naam.’

Ik zwaaide naar het lezertje en zei: au revoir. Die vrouw in Parijs met petroleumblauwe laarzen en opgestoken haar, dat ben ik. Maar ik kom terug, dat weet ik zeker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s