Dagelijks archief: juni 4, 2008

Avondvierdaagse

‘Hier,’ zei de schoolpleinmoeder die voor de school van mijn kinderen de avondvierdaagse regelde. Ze drukte mij een routebeschrijving in de hand inclusief Google-maps. Ik kreeg een lijst met mobiele telefoonnummers die ik kon bellen in geval van nood. Ik kreeg vier kinderen onder mijn hoede, die zich bij elke splitsing in de route bij mij moesten melden. Halverwege de route van 5 kilometer was een pitt-stop waar we ijsjes, water, vers fruit en druivensuiker zouden krijgen. Daar zou ik ook mijn groep van vier kinderen kunnen tellen. En mocht er dan een ontbreken, dan kon onmiddellijk de telefoon-sneeuwbal in werking worden gezet waarbij de andere teamleiders van de wandeling een zoektocht zouden beginnen. De ‘captain’ zelf hield een drie meter hoge vlag in haar hand zodat we haar vanuit elke positie zouden kunnen zien. Op haar rug droeg ze een brancard met EHBO-doos. Uit een postbodetas haalde ze een watervaste stift en zette haar mobiele nummer op de armen van alle kinderen die meeliepen, voor je weet maar nooit. Daarna deelde ze de teksten uit van de liedjes die we onderweg zouden zingen: Ik heb een tante in Marokko, een potje met vet, maar ook een Marokkaans volksliedje dat fonetisch was uitgeschreven.

Na de warming up voor kinderen en ouders kon de derde etappe van de avondvierdaagse beginnen. De kinderen die onder mijn hoede waren, verdwenen in een massa van duizend wandelende kinderen. Onder het viaduct gilde ik hun namen, maar de kinderen gilden allemaal mee, waardoor ik onverstaanbaar werd. Pas na de vierde splitsing was ik zo ver achter geraakt dat ik de kinderen alleen nog in de verte langs het Amsterdam-Rijnkanaal zag lopen. De vrouw die ook achterop was geraakt en ik liepen door het groen, keken naar de vogels, plukten wilde margrieten en genoten van de zomeravond. ‘We zouden dit vaker moeten doen,’ zei de vrouw die achterop was geraakt. ‘Niet de avondvierdaagse lopen,’ voegde ze er snel aan toe, ‘maar zo’n rustige avondwandeling langs het kanaal maken. Gewoon elke avond na het eten een uurtje wandelen.’ Ik vroeg haar even stil te zijn zodat we het vrolijke gefluit van de bonte kwikstaart konden horen. Net op dat moment gingen onze mobiele telefoons af. De schoolpleinmoederleider, die ongerust was over de twee verdwaalmoeders. ‘Niet opnemen,’ zei ik snel. We drukten onze telefoons uit, haalden een heupflacon met sterke drank tevoorschijn en zongen het eerste couplet van een potje met vet.

Advertenties

Ik ben een ijdeltuit

‘Ik vind u een ijdeltuit,’ zei het lezertje. Ik vroeg hem waarom hij dat vond. ‘Omdat u altijd foto’s van uzelf op uw blog plaats,’ zei het lezertje. Ja, waarom deed ik dat eigenlijk? Niet omdat ik een ijdeltuit ben (hoewel ik dat wel ben). ‘Ziet u wel,’ zei het lezertje, ‘nu geeft u het zelf toe.’ Ooit bedacht ik dat het handig was als mijn lezertjes wisten hoe ik eruit zie, zodat ze me zouden herkennen en naar me zouden zwaaien als ze me toevallig op straat zouden tegenkomen. Maar eigenlijk kom ik mijn lezertjes nooit tegen. De enige die naar me zwaait is mijn overbuurman. ‘U bent een narcist,’ ging het lezertje verder. Dat is waar, maar dat zijn alle blogschrijvers. En niet alleen zijn wij blogschrijvers narcistisch, we zijn ook zelfingenomen en hysterisch, zo vond het lezertje. Ik ben het allemaal, maar aan mijn foto’s is dat gelukkig niet te zien. Misschien dat ik ze daarom plaats. ‘Als u toch foto’s van uzelf plaatst,’ zei het lezertje, ‘doet u dan die ene foto waarbij u met een fles champagne in de hand halfbloot op een motorkap ligt.’ Ik lachte het lezertje uit. Ik ben dan wel ijdel, maar ik ben niet gek.