Dagelijks archief: juni 20, 2008

Hoe mijn kamerlinde elfmoord pleegde

‘Weet je dat er een spelfout in de titel staat? vroeg je.
Ik keek er nog eens naar: ‘kamerlinde is goed geschreven,’ zei ik, ‘zo heten die dingen. Nou ja, het zijn geen dingen, het zijn planten. Een kamerlinde is een prachtige plant met grote lichtgroene bladeren. Op die bladeren groeien kleine stekelige haartjes. Een beetje alsof de kamerlinde vroeger lang haar heeft gehad en er nu, aan het begin van de zomer flink de tondeuze over heeft gehaald.’
‘Dat bedoel ik niet,’ zei je, en je keek naar je groene vingers. ‘Die elfmoord, moet daar niet een letter voor, een Z bijvoorbeeld?’
‘Zelfmoord? Hoe kun je dat nu zeggen. Heb je ooit een kamerlinde zelfmoord zien plegen? Ooit een kamerlinde ontmoet die levensmoe was. Een machinist in de ziektewet gezien omdat er elke week wel een kamerlinde op de rails sprong? Ooit een kamerlinde zien bungelen aan de hoogste boom?’
Uit het niets verscheen mijn moeder. Ze vertelde je dat ze mij elk jaar een stek van een kamerlinde gaf en dat de linde nooit ouder werd dan een maand. Dat ik de linde vergat water te geven. Het was te laat om je niet meer aan mijn moeder voor te stellen, dus vertelde ik haar wie je was. Mijn moeder schudde hartelijk je hand met groene vingers. Een kamerlinde dood laten gaan, dat zou jou niet overkomen, terwijl ik niet eens een cactus in leven kan houden. Alles wat ik aanraak dat groen is gaat dood. Geschrokken pakte ik je hand en keek naar je vingers. De eerste vingerkootjes begonnen al af te sterven.

 

Advertenties

Nooit meer roken

We stonden in een weiland in Holysloot en rookten sigaretten. Wij waren met z’n vijven en vonden elkaar in de ergerlijke verslaving. Een van ons was eigenlijk gestopt, een ander ging dat bijna doen, een derde lachte hard omdat het stoppen toch nooit zou lukken, een vierde rookte helemaal nooit, maar had nu toevallig een pakje in haar tas. En ik, ik rookte soms heel veel en soms heel weinig en vaak ook niet, maar nu wel. Het roken stond ons goed. Wij werden heel erg Humphrey Boogaard en heel erg Lauren Bacall. Tegen zo’n groen decor van wei en koeien kwamen onze leuke pekskes ook goed uit en al die frisse lucht die we toch ook maar binnen kregen maakte alles weer goed. ‘Iemand een nicotinekauwgommetje?’ vroeg een Humphrey. ‘Nee,’ zei een Lauren, ‘wij hebben al pleisters.’ Nog een week dan mogen we nergens meer roken.