Verlatingsangst

‘Afscheid nemen bestaat niet’, zingt een man op de radio. ‘Niet waar’, zing ik zo hard als ik kan naar de radio. Afscheid nemen bestaat juist heel erg. Ik doe het veel vaker dan mij lief is. Eigenlijk ben ik een tegenstander van afscheid nemen. Het is een diepgewortelde verlatingsangst, waarschijnlijk veroorzaakt door mijn ouders die mij als baby te vaak en te lang lieten huilen. Zelfs visite die alleen maar langskwam voor een kopje thee val ik bij het afscheid huilend om de nek. ‘Niet weggaan,’ roep ik, mij vastklemmend aan de benen van de visite. Of een vriendin die aan de andere kant van het land woont, die er inmiddels aan gewend is dat ik bij het afscheid doodleuk bij haar in de trein stap en meerijd tot de Duitse grens.

En nu ben ik het die afscheid neem. Helemaal tegen mijn gewoonte in zeg ik dag. Ik ga weg bij het kantoortje aan de gracht. Ik heb de schrijvers van het kantoortje al maanden geleden ingelicht dat ik een ander onderkomen ga zoeken om te freelancen. Maar nu het bijna zo ver is, word ik heel zenuwachtig. Ik heb mezelf daarom met stalen kabels aan de boekenkast geketend. Mijn rug heb ik met superlijm aan de ruggen van de Winkler Prince geplakt. Ik wil hier wel weg, maar ik kan niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s