Maandelijks archief: november 2008

The ungoogleables

foto-907

Mijn vriend van lang geleden bestond niet meer. Hij bestond wel in vlees en bloed, want vrienden zagen hem nog wel eens fietsen, met een kind voor- en een kind achterop zijn fiets. Nieuwsgierig naar wat hij deed, behalve rondfietsen met twee kinderen, zocht ik hem op met Google. Dat zou niet moeilijk zijn want zijn naam was enig in zijn soort. Een soort Vladimir Slaslowski, maar dan anders. Bovendien was hij altijd heel handig met computers. Ik wist zeker dat hij een digitaal slijtspoor had achtergelaten. En had hij geen blog of website, dan zou ik hem toch zeker wel kunnen vinden op een forum, een advertentiepagina of op LinkedIn. Maar hoe vaak ik ook Slaslowski intypte, nergens vond ik hem. Mijn nieuwsgierigheid naar hoe het hem verging was omgeslagen in een raar fanatisme omdat ik maar niet kon begrijpen dat juist hij, computernerd avant la lettre, niet op internet was te vinden.

Mijn nieuwsgierigheid, omgeslagen in verbazing, werd nu jaloezie. Niet vindbaar op internet, dat wilde ik ook. Het had iets mysterieus vond ik, onvindbaar zijn. De uren die ik per dag doorbreng met het beantwoorden van mails, hyves- en Facebook-berichten en het accepteren van LinkedIn-uitnodigingen, zijn niet meer te tellen. Als ik vanaf nu mijn virtuele leven zou stoppen, zou ik een zee aan tijd hebben. Ik zou een virtuele kluizenaar zijn. Een vrouw zonder vrienden. De paria van het net, de ge-excommuniceerde, the ungoogleable!

Als u mij straks niet meer op internet kunt vinden, dan ziet u mij misschien zitten op een terras aan de Amstel. Ik drink daar straks elke ochtend een kopje koffie met Vladimir Slaslowski.

Schaamteloze zelfpromotie

huisarts-die-liever-stukadoor-was2izzy2

Op 8 december ligt de tweede druk van ‘De huisarts die liever stukadoor was’ in de winkel. Op die dag verschijnt ook de derde druk van ‘AU! Eerste hulp bij kinderziekten.’ Als u die nu koopt, heeft u in ieder geval iets te lezen tijdens de kerstvakantie.

En leest u liever in de voorjaarsvakantie? Dan moet u nog even wachten tot mijn tweede Izzylove-kinderboek af is. Van de eerste (Is liefde besmettelijk?) zijn in de afgelopen vijf maanden bijna 10.000 exemplaren verkocht!!!

Leest u liever helemaal niet? Dan kunt u mij altijd bellen.

Vrouw en wijn II

kas1kas4

Sinds ik kinderboekenschrijver ben, krijg ik opeens uitnodigingen voor boekpresentaties. Zo kon ik alleen deze week al kiezen uit de presentatie van het boek van Char, het nieuwe boek van Iemand van den Eerenbeemt, de tatoeage-bijbel van Henk Schiffmacher en het boek ‘Vrouwen gek op wijn’. Boeken en wijn zijn altijd leuk. Daarom koos ik voor de laatste. Ik was de enige onbekende Nederlander op het feest. Dat heeft veel voordelen. Niemand die op mij lette welke wijn ik dronk en waarom. ‘Wilt u wijn drie of vier?’ vroeg de ober, die met twee flessen wijn voor mij en mijn lege glas stond. ‘Ah, joh,’ zei ik, ‘het smaakt toch allemaal hetzelfde. Als er maar alcohol in zit.’ Een vrouw die op Monique van de Ven leek, keek geschrokken om. ‘Dat mag je hier niet zeggen,’ zei ze. De ober was inmiddels terug met wijn vijf en zes. Ik moest raden welke van de twee de lievelingswijn van Sophie Hilbrand was. Ik had geen idee. Alle wijnen begonnen een beetje op elkaar te lijken vond ik. En omdat er geen hapjes waren, begon de wijn ook behoorlijk naar mijn hoofd te stijgen. De mensen om me heen begonnen ook op elkaar te lijken. Astrid Joosten werd Terese Boer en Terese Boer werd Susan Smit, met het hoofd van Rob Oudkerk op haar schouders. Een man die als twee druppels water op mijn uitgever leek, kwam naar me toe, duwde me een boek in handen en zei dat ik er maar een leuk stukje over moest schrijven. Maar dat is makkelijk gezegd als je net negen glazen verschillende wijn hebt gedronken zonder er iets bij te eten. Ik zeg: het is een ontzettend leuk boek, het nieuwe boek van Char eh… Henk Schiffmacher.

Dol op forenzen

img_0138img_0139img_0143img_0162img_0148img_0154img_0167img_0160

Boekwinkeltje

miljoen5

Mijn uitgever vroeg ik nog iemand kende die het miljonairsboek wilde schrijven. Hij zette een fles champagne voor me neer en een schaal met truffels. Ik keek naar buiten en schudde zo hard met mijn hoofd van nee dat de schaal met truffels op de grond viel. Op de fiets naar huis ontmoette ik een bevriende journaliste die juist dol was op truffels en champagne. Vandaag ligt haar prachtboek in de winkel. Interviews met de leukste miljonairs van Nederland. Koop dat boek!

Waarover ik niet mag schrijven

zee

‘Is dat niet je buurvrouw?’ vroeg ik aan de collega met wie ik een vrijdag aan zee was. Het was een koude waaidag. Een dag waarop niemand naar zee gaat, behalve wij. Maar we hadden dan ook belangrijke dingen te bespreken. ‘Verdomd,’ sprak mijn collega, ‘dat is mijn buurvrouw, maar de man naast haar is niet mijn buurman.’

‘Ik zou toch maar gedag gaan zeggen,’ zei ik, ‘anders denkt ze nog dat je haar niet herkent.’ Mijn collega liep naar haar toe, maar haar schrik was groter dan haar blijdschap. ‘Hoi,’ zei ze en verdween, rennend met de man die niet de hare was achter zich aan.

‘Je moet nooit aan zee afspreken als je een geheime affaire hebt,’ sprak ik alsof ik er verstand van had. ‘Waarom niet?’ wilde mijn collega weten. ‘Omdat het er altijd waait,’ zei ik.

Op dat moment kwamen onze andere collega’s binnen. Toevallig ook allemaal aan zee die dag. Mijn collega drukte me op het hart om niets over het voorval te vertellen. En er ook niet over op mijn blog te schrijven. Daarom heb ik alle details hier veranderd. Het was niet aan zee, maar in het bos. Het was geen vrijdag, maar donderdag en ik was het niet, maar iemand anders.

Gelukkig mag ik op mijn andere blog (www.boekenbeurs.be) schrijven wat ik wil.

Vrouw en vrienden

moleskine

Mijn collega bij Psychologie Magazine wilde een man interviewen die een feilloos geheugen had. Alles wat hij in zijn leven meemaakt onthoudt hij. Van de spijkerbroek die hij droeg toen hij zeven was tot de temperatuur op 15 september 1977 en meer. Op de hele wereld zijn maar drie van dergelijke geheugenwonders bekend. De man die mijn collega zocht heette Williams. Die naam kon ik zelfs onthouden. Sterker, ik zou zijn naam nooit meer vergeten. Jammer was alleen dat we hem nergens konden vinden. Gelukkig kwam ik erachter dat hij een broer had die filmmaker in New York was. Ik zocht hem op via LinkedIn en stuurde hem een mailtje waarin stond dat de redactie graag het telefoonnummer van zijn broer wilde hebben. In plaats van terug te mailen, voegde de broer van de man met het feilloze geheugen mij direct toe als vriend. Ook dat zal ik nooit vergeten. Met name omdat ik maar drie vrienden had in mijn virtuele vriendennetwerk waarvan filmer Williams er dus een was. Soms, als ik me verveelde, keek ik naar zijn foto. Hij zag er wel leuk uit. Vriendelijk keek hij in de camera. Ik keek altijd vriendelijk terug. Sinds vandaag heeft hij een heleboel nieuwe vrienden omdat ik mensen heb toegevoegd aan mijn LinkedIn-leven. Wie nooit mijn vriend was is dat nu wel. Wie het wel was is het niet. 

De man (nu vrouw) met het feilloze geheugen staat met een groot interview in het decembernummer van Psychologie Magazine, dat 18 november in de winkel ligt.

Vrouw en wijn

manon-new-years-eve

Terese Boer (met accenten) heeft samen met Astrid Joosten een boek geschreven over vrouwen en wijn. Vandaag was de presentatie van het boek in restaurant de Kas in Amsterdam. Ik was een half uur te laat, maar gek genoeg was ik de eerste gast. ‘Wat is het eh… rustig,’ zei ik tegen de mevrouw die mijn hand schudde. ‘Ben je van de Avro?’ vroeg ze. Ze hield nog steeds mijn hand vast en even was ik bang dat ze me wilde zoenen. ‘Nee,’ zei ik. ‘Ik ben journalist, maar niet bij de Avro.’ Ze drukte mijn hand nu nog steviger. We stonden nogal alleen zo met z’n tweetjes in die hele grote lege Kas. Terese Boer en Astrid Joosten waren niet eens komen opdagen op hun eigen boekpresentatie. Het was goed dat ik er was. Of ik iets wilde drinken, vroeg de vrouw. Dat wilde ik wel. Ik was voor de wijn gekomen. Omdat ik het een beetje zielig vond voor de vrouw dat er niemand op de presentatie was behalve zij en ik, begon ik een gezellig gesprek. Over Terese Boer, van wie ik op dat moment even de naam niet meer wist en iets over wijn en hoe ik nogal beledigd was dat mijn uitgever me een uitnodiging had gestuurd voor een boek over vrouwen en wijn. Dat ik me vertwijfeld had afgevraagd of mijn uitgever vond dat ik te veel wijn dronk of juist te weinig. Pas na twintig minuten onderbrak de vrouw me. Nu wist ze het zeker. Ik was op de verkeerde presentatie. De boekpresentatie over vrouwen en wijn is pas over twee weken. Zelfde tijd, zelfde plek, andere dinsdag. De vrouw liet eindelijk mijn hand los.

De beroemde schrijver en het meisje

Nog een paar dagen ben ik blogger voor de boekenbeurs van Antwerpen. Het verhaaltje dat ik vandaag schreef lijkt misschien wel heel erg op een oud blogje, maar het oude blogje vond dat niet erg. Sterker: het oude blogje was dolblij dat ie afgestoft en opgepoetst een tweede leven kreeg op een echte boekensite.

Koningin Beatrix als student niet gemarteld

beatrix

Koningin Beatrix is als student niet gemarteld. Ze is ook niet achtervolgd, midden in de nacht van haar bed gelicht, uren lang in een cel gezet met een druppelende kraan boven haar hoofd.

Zelf ben ik ook nooit gemarteld, ook niet als student.

Het UAF is een organisatie die politieke vluchtelingen helpt om in Nederland een diploma te halen. Dat doen ze al zestig jaar en deze maand vieren ze hun verjaardag. De afgelopen dagen heb ik iedereen die ik ooit in mijn leven heb ontmoet een email gestuurd met de vraag of ze het UAF een felicitatie wilden sturen.

Heb ik u daarbij over het hoofd gezien, dan spijt me dat. Ga nu naar de site en feliciteer ze. Het is het enige wat u hoeft te doen. Het kost u tien seconden en het UAF is weer een felicitatie dichter bij de 60.000 felicitaties die ze willen krijgen.

Feliciteer hier: UAF