Waarover ik niet mag schrijven

zee

‘Is dat niet je buurvrouw?’ vroeg ik aan de collega met wie ik een vrijdag aan zee was. Het was een koude waaidag. Een dag waarop niemand naar zee gaat, behalve wij. Maar we hadden dan ook belangrijke dingen te bespreken. ‘Verdomd,’ sprak mijn collega, ‘dat is mijn buurvrouw, maar de man naast haar is niet mijn buurman.’

‘Ik zou toch maar gedag gaan zeggen,’ zei ik, ‘anders denkt ze nog dat je haar niet herkent.’ Mijn collega liep naar haar toe, maar haar schrik was groter dan haar blijdschap. ‘Hoi,’ zei ze en verdween, rennend met de man die niet de hare was achter zich aan.

‘Je moet nooit aan zee afspreken als je een geheime affaire hebt,’ sprak ik alsof ik er verstand van had. ‘Waarom niet?’ wilde mijn collega weten. ‘Omdat het er altijd waait,’ zei ik.

Op dat moment kwamen onze andere collega’s binnen. Toevallig ook allemaal aan zee die dag. Mijn collega drukte me op het hart om niets over het voorval te vertellen. En er ook niet over op mijn blog te schrijven. Daarom heb ik alle details hier veranderd. Het was niet aan zee, maar in het bos. Het was geen vrijdag, maar donderdag en ik was het niet, maar iemand anders.

Gelukkig mag ik op mijn andere blog (www.boekenbeurs.be) schrijven wat ik wil.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s