Met meisjes vrijen in het tuinhuis van de schrijver

gym

Op de reünie van mijn oude gymnasium was een zaaltje waar een band met oud-scholieren uit de jaren zestig optrad. Vijf dikke mannen zonder haar speelden er liedjes van Phil Spector. Alleen omdat de zanger zo mooi was, bleven mijn vriendin en ik er staan. De zanger was eind vijftig en had woeste zwarte krullen met hier en daar een lokje grijs. Tussen de liedjes door vertelde hij over zijn klasgenoot Willem Jan Otten die in de jaren zestig een tuinhuis in Laren had. ‘Daar in het tuinhuis,’ zei de zanger, ‘kon je vrijen met meisjes.’ Het klonk een beetje ouderwets, maar dat was hij natuurlijk ook – ouderwets en mooi. ‘In dat tuinhuis in Laren heb ik heel wat meisjes gezoend,’ sprak de man. En daarom wilde hij het volgende liedje opdragen aan al die meisjes die met hem in het tuinhuis van de jonge Otten hadden gezeten. Ik zag visnetten voor me en Spaanse wijn. ‘We luisterden toen naar de Beatles,’ sprak de man, en hij hield de microfoon de zaal in. ‘Deze is voor jullie,’ zei hij, en hij schudde zijn hoofd met zwart-grijze krullen. In de zaal klonk gegiechel van oud geworden meisjes. Een blonde vrouw voor mij stak haar hand omhoog en keek triomfantelijk om zich heen. Een vrouw achterin de zaal gilde. De vijf dikke mannen keken naar hun instrumenten. Ze konden zich geen tuinhuis herinneren.

10cc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s