Scroppino

cafeetje

Mijn uitgeefster nam mij mee uit eten. Ze weet dat ik dat leuk vind. De Roelie’s waren er ook, de twee mannen die nooit van haar zijde wijken. De Roelie’s hadden een koffer op wieltjes meegenomen. Daarin zat een verrijdbaar cocktailbarretje. Een van de Roelies was heel goed in scroppino’s maken en omdat scroppino’s in de mode zijn, en ik alleen maar drink wanneer iets in de mode is, mixte hij in razend tempo wodka-ijs-cocktails voor ons. Nog voor we aan het hoofdgerecht begonnen, had ik al zeven cocktails op. Mijn uitgeefster was opeens ook met z’n tweeën. Of ik zin had om mee te gaan naar het boekenbal, vroegen de twee uitgeefsters als uit een mond. Niet dat ze een kaartje voor me had, maar ze had ergens een touwladder kunnen regelen die ze vanuit het wc-raampje naar beneden zou laten. ‘Je kan ook met mij mee,’ sprak een van de Roelie’s. Hij had wel een kaartje, al was het niet voor het boekenbal. Nu ben als een kind zo blij met mijn kaartje voor een acht uur durende uitvoering van Mongoolse keelzangers die alle musicals van Annie M.G. Schmidt achterstevoren neurieën. 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s