Wat maar even is

manon4april2008

Hij was het. Onmiskenbaar, terug van weggeweest. Vandaag een week geleden zag ik hem in Portugal. Vanochtend was hij hier in het dorp. Ik hoorde hem eerder dan ik hem zag. Hij was een tijdje in Afrika geweest, maar hij was niet echt veranderd. Hoe het kan dat ik van hem kan houden als hij maar drie maanden per jaar hier is, vroeg Anne. ‘Ik zou daar heel verdrietig van worden,’ zei ze. ‘Ik hou ook van pioenrozen,’ zei ik. ‘Die zijn er ook maar een paar weken. Vroeger hield ik ook van tulpen, maar dat was toen ze alleen in mei te koop waren. Nu ze er het hele jaar zijn, vind ik er niks meer aan. Ik somde op waar ik van hield, van verse tuinbonen, jonge bloemkool, asperges en rozen. ‘Rozen?’ vroeg Anne. ‘Maar die bloeien twee keer per jaar.’ Ja, zei ik, ‘maar alleen als je geluk hebt.’ Ze vond dat ik in raadsels sprak. Misschien had ik wat te  veel vuurwater gedronken, maar ik kon er opeens lyrisch over vertellen. Over alles wat maar even is. En nog beter, dat het er zo kort is, dat je niet eens weet of het er wel geweest is. Een leuke jongen in de trein, die de andere kant op zoeft.

Maar ik dwaal af. Mijn zwaluw. Vanochtend zag ik hem, overgevlogen uit Portugal. Het begin van de zomer. Over vier maanden is het weer voorbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s