Dagelijks archief: juli 8, 2009

Duizend boeken en granaten

abussum

Je wilde weten hoe het met me ging in mijn zelfverkozen afzondering. Snel zette ik de muziek zachter en goot de wijn door de gootsteen. Ach, het gaat wel. Of ik niet eenzaam was wilde je weten. Ik mompelde dat het wel ging. Of ik al opschoot met mijn boek. Ja, dat wel, beaamde ik. Het was goed dat ik even was weggegaan. Het is soms heel stil hier in mijn schrijvershuisje en ik word gek van de kat die meer aandacht wil dan ik kan geven aan een kat. Ik zuchtte nog een keer diep zodat je het kon horen. Het viel niet mee om schrijver te zijn. Niet voor niets raken ze altijd aan de drank of worden ze gek. Die eenzaamheid is gekmakend. En die eeuwige druk van letters en zinnen die maar niet in de juiste volgorde willen staan. Om nog maar te zwijgen over de handicap van een crashende computer. Arme schat, zei je, en het klonk oprecht. Het was fijn dat ik je stem hoorde want ik had al dagen niets gezegd. Mijn stem klonk nog wat krakerig. Misschien moet je dit vaker doen, zei je. Weggaan en in een villa’tje in het groen gaan zitten zonder kinderen en aannemers en logés en vuile was en verplichtingen, alleen maar om te schrijven, waarom zou ik dat in hemelsnaam vaker willen? Mijn week kluizenaarschap is gelukkig bijna voorbij.

Frans zei tegen Frans in het Frans is Frans in het Frans ook Frans?

alain

Had ik je wel eens verteld dat ik overwogen heb een rechtszaak tegen je te beginnen? Het was niet mijn idee, maar dat van een vriend die Francois heet. Die van die mop, je kent ‘m wel: Is Frans in het Frans ook Frans? Nee zei Frans in het Frans tegen Frans, Frans in het Frans is Francois! Op een avond in een bistro, met Francois, Yves en Antoinette ontdekten we dat het geen toeval was dat we allemaal Franse namen hadden. We waren immers even oud, kinderen van de revolutie en van de eerste vakanties naar Frankrijk. Terwijl jullie, ouders, naar Et Dieu crea la Femme keken en op de bonnefooi naar Frankrijk gingen, werden wij bedacht en wij en onze namen geboren. ‘We moeten onze ouders aanklagen,’ riep Francois, die de meest opstandige van ons was en ook het beste Frans sprak. ‘A la guerre,’ riep Yves. Een fikse schadevergoeding voor onze rare Franse namen. We zouden een precedent scheppen voor de Engelse golf van Kevins en Jims, die na ons kwamen en voor de Vlinders, Zilvers en Septembers die daarop volgden. En wie weet wat we nog kunnen betekenen voor de Prinsen, Parijzen en Dekentjes van deze wereld. Gekke namen zijn overal. Maar nu ik tijdelijk in je huis woon en de hele dag naar je Franse platen luister, vind ik het niet erg om zeven Franse namen te hebben. Ik heb je wijnkelder met Franse wijn al bijna leeggedronken en de kaasboer kwam vandaag Comté en Brie brengen. Ik lees het boek Chéri van Colette en alles van Benoite Groult en zelfs het verzameld werk van Houellebecq heb ik al bijna uit. Un bisou. Ta fille.