De tranen van het kassameisje

crying

Vorig jaar las ik het verslag van de Duitse journalist Gunter Walraff die een maand lang under cover bij de Duitse Lidl had gewerkt. Hij riep daarna iedereen op om de supermarkt te boycotten omdat het personeel er schandalig werd behandeld. Ik gaf direct gehoor aan zijn oproep. Dat was ook wel makkelijk, want ik was nog nooit in een Lidl geweest. Vandaag maakte ik een uitzondering en wandelde naar binnen omdat in keukenkringen het verhaal gaat dat de Lidl de lekkerste pasta verkoopt

Aan de kassa zat een meisje van een jaar of twintig. Ze zat voorovergebogen en hield haar hand voor haar mond. ‘Gaat het?’ vroeg de vrouw voor mij in de rij. Het meisje schudde haar hoofd. ‘Ik moet bijna overgeven,’ zei ze, en haar wangen werden bolletjes. Toen ik mijn drie pakken tagliatelle op de band zette, draaide ze zich van mij af en greep naar haar maag. ‘Hoe voel je je?’ vroeg het kassameisje in de rij naast ons. ‘Niet zo goed,’ sprak mijn kassameisje. ‘Ik val bijna flauw.’ Zweet liep in straaltjes over haar voorhoofd. ‘Moet je je niet ziek melden?’ vroeg ik. ‘Dat kan niet,’ zei mijn kassameisje, ‘er is te weinig personeel. Niemand kan de kassa overnemen.’ Ze keek me aan als een hond in het asiel. ‘Je moet je ziek melden,’ sprak ik nu als een bezorgde moeder. ‘De Lidl gaat heus niet failliet als jij je ziek meldt en je gezondheid is het belangrijkste wat je hebt.’ Mijn kassameisje keek me nu met haar grote bruine ogen aan en er rolde een traan over haar wang. ‘Ik ben bang dat ik mijn baan kwijtraak als ik me nu ziek meld,’ zei ze. ‘Dan vind je wel een andere baan,’ sprak de Gunter Walraff in mij. Mijn kassameisje huilde nu. Grote tranen.

‘Kunt u opschieten?’ vroeg de man achter mij. Hij had genoeg van mijn gebabbel en genoeg van het huilende kassameisje. ‘Ziet u niet dat ze ziek is?’ vroeg ik. ‘Dat kan me niet schelen,’ zei de man, ‘ik heb ook dingen te doen.’ Mijn kassameisje droogde haar tranen, haalde haar hand voor haar mond weg en maakte een flinke spuugbeweging naar de man. Ze voelde zich nog steeds niet zo lekker.

11 Reacties op “De tranen van het kassameisje

  1. Kut! De Lidl is de dichtstbijzijnde supermarkt in dit nieuwe huis. En dat van Günter was ik hartstikke vergeten. Nu zit ik met een mega-dilemma.

  2. Het is een hels dilemma inderdaad, maar de pasta is heerlijk!

  3. Ik kom nooit bij de Liddl.
    Ik ben AH fan. Zijn er ook nog horrorstories over de AH?

  4. Günter Walraff is op dit moment undercover bij AH. Hij is die man van de reclamespotjes…

  5. als kassamedewerker kun je niet weg hoor.
    wij zijn niet van die watjes zoals die kantoorwerkers…

    Tegen de Lidl zijn.. Maar je koopt er dus wel manon… bij een bedrijf dat zo met zijn personeel om gaat.
    Nu hoef je niet in alles principieel te zijn, maar hoe rijm je dat?
    want je kocht er – je bracht de pasta niet terug, en je riep ook de bedrijfsleider niet.

  6. Kantoorwatje? Ik zit regelmatig achter mijn bureautje met 48 graden koorts. Soms spuug ik daar ook nog bij en krijg ik vlekken over mijn hele lichaam, maar me ziek melden, ho maar. Maar na een bordje pasta voel ik me meestal weer een stuk beter!

  7. ja, freelancers zijn uitzonderingen. die zijn ook geen kantoorwatje. Ik heb het over mensen op kantoor in dienst

    Blijft het feit over dat je engagement wat gemakkelijk is: ergens tegen zijn en er wel kopen..
    tegen het feit zijn dat het meisje werkt, maar er niet iets doen en niet weigeren te kopen of zo.

  8. Mea culpa, mea maxima culpa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s