1 oktober verdrietdag

IMG_0746

Verdriet van anderen is nooit zo leuk als je eigen verdriet. Vandaag is mijn verdrietdag. Niet zomaar een verdrietdag, maar de dag dat ik van mezelf tranen mag huilen met heel veel tuiten. Wie mij kent weet waarom 1 oktober mijn verdrietdag is. Mijn moeder belt mij op om mij sterkte te wensen, mijn man slaat al zijn armen om mij heen en toen ik nog een beste vriendin had, stuurde ze me een berichtje omdat ze aan me dacht (dat was leuk aan het hebben van een beste vriendin). Mijn kinderen vergeten mijn verdrietdag en schrikken zich elk jaar een hoed als ze hun moeder tijdens het avondeten opeens in snikken zien uitbarsten. Mensen op straat kloppen me soms bemoedigend op de rug. Buren stoppen vergeetmenietjes onder de ruitenwissers van mijn auto of schuiven een boekenbon van 200 euro in de brievenbus. Mijn drie uitgevers slaan op deze dag de handen ineen en sturen mij een groot boeket en een doosje linnen zakdoekjes om mijn tranen te drogen. Zelfs de meneer van de bibliotheek, waar ik vanochtend binnen liep, zag dat er wat met me aan de hand was. ‘Het komt wel goed, meissie,’ sprak hij, en hij kwam me even later een kopje koffie met een mokkagebakje brengen. Mijn penvriend stuurt mij een troostrijk lied, mijn penvriendin een gedicht van Yeats: ‘The best of days were ours, the worst can be but mine.’ De collega’s van Psychologie Magazine hebben mijn stoel versierd met doosjes fisherman’s friend.

Ha, ik overdrijf natuurlijk. Verdriet kun je namelijk helemaal niet zien aan de buitenkant. Maar als u mij vandaag vrolijk over straat ziet gaan, weet dan dat het vandaag mijn verdrietdag is. En schroom niet om uw armen dan om mij heen te slaan.

10 Reacties op “1 oktober verdrietdag

  1. Ik ga vandaag naar Claudia Streber en trek alle mantelpakjes aan die ze hebben! Daarna ga ik naar de drankzaak en koop die leeg. En dan ga ik jou zoenen en jij mij!

  2. Het mooie is dat schoudervullingen weer helemaal in zijn, dus ook ik ga straks naar Claudia Streber om een jurk met reuzenschouders te kopen, dat valt er toch nog wat te lachen op de verdrietdag. Ik zoen je terug!

  3. Let op, komen ze: de allerlangste cyberarmen die ik nog op de virtuele plank had liggen om helemaal naar je toe te reiken, dwars door de webwereld heen. Zie je ze al? Ik ben heel goed in cyberknuffels, maar als je dat ongemakkelijk vindt bij mensen die je nog nooit hebt ontmoet, mag je ook kiezen tussen een digitale arm om je schouder, schouderklopje, ferme klap op je rug of aai over je bol. Kies maar.
    Want verdriet is naar.

  4. Doe ze allemaal maar…. mijn verdrietdag begint zowaar nog gezellig te worden.

  5. Fijn met zoveel lieve mensen om je heen. Ondanks je verdriet. Goeie moed vandaag!

  6. Jongens, dank voor alle lieve wensen. Ik maak er een verdrietweek van!

  7. oh wat mooi. je wekt bij mij ook het gevoel op van: kom maar even hier. hier is het warm.
    soms is verdriet ook wel iets moois…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s