Brandbaard

‘Ik word wakker. Er loopt een straaltje bloed uit mijn oor. Ik zie flitsen licht achter mijn ogen. In mijn hoofd klinkt snoeihard Bulgaarse mars- en dansmuziek. Maar echt onredelijk hard.’

Tot zover het willekeurige citaat uit het boek dat mijn broer net heeft geschreven.

En nog een:

‘Mim weet niet dat hij aan de piano zit. Hij geniet van de muziek die wonderwel bij hem aansluit. Het zijn preludes en etudes. Hij speelt uit wat hij weet en keert van alles om. Het besef begint in zijn voeten als hij ontdekt dat zijn hoofd daar bezig is met pedaalgebruik. Van schrik gooit hij de klep van de piano dicht. Dat is pas een mooi geluid.’

En dan de achterflap:

‘Wie met elf vingers geboren wordt zou een groot pianist kunnen zijn. Maar dan moet je geen kousenhandelaar worden. Met Brandbaard, het vervolg op zijn debuutroman Guurte, laat Remco Sikkel van Zoest opnieuw zien dat hij het toestenbord kan bespelen als een klavier. Zijn krankzinnige verhaallijnen en taalvondsten doen soms denken aan het werk van Raymond Queneau, maar lijken vooral een ode aan het werk van de volkomen onbekende Thomas Fuller (1608-1661).

Bestellen kan ook: KLIK HIER

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s