Zeilmeisje

We hadden besloten de wereld rond te zeilen. We waren met z’n vierendertigen, we zouden ons niet vervelen. Een boot hadden we al snel gevonden. Er zaten zeilen en touwen aan, alles wat we nodig hadden. In de haven vonden we een winkel waar ze zeilpakjes verkochten. Warme jassen, mutsen, kaplaarsjes, windjekkers. We sloegen proviand in want het zou een lange reis worden. Aardappels, marsen, flessen rode wijn, blikjes bier, appeltaart. Meer hadden we niet nodig, want we hadden immers elkaar. In Harlingen gingen we aan boord. We lieten niemand achter. Na drie dagen zeilen kwamen we bij een eiland. Het bleek Terschelling te zijn. We besloten er een middagje te blijven. Daarna had niemand meer zin om de wereld rond te zeilen. Daarom zeilden we weer terug. We hadden nog een dag de tijd om alle wijn en de appeltaart op te eten. De schipper vond het een goed idee. Hij had er aan het begin van de reis al geen heil in gezien. Hij vond onze zeilpakjes ook niet geschikt voor een tocht om de wereld. Alsof zeilmeisje Laura zo goed gekleed is…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s