Waarom mijn yogaleraar mij haat

De yogastudio was bij mij in de buurt en alle schoolpleinmoeders hadden me verteld dat ik er naartoe moest gaan. In de studio werd bikram-yoga gegeven, negentig minuten je benen in je nek leggen bij een kamertemperatuur van veertig graden of meer. Ik kon niet wachten tot ik me kon inschrijven. Toen ook mijn vriendinnen vertelden over de wondere wereld van de bikram-yoga was ik om. En zo fietste ik op maandagavond met mijn yogamatje achterop en mijn handdoekje om mijn nek naar de Ceintuurbaan in Amsterdam, klaar voor mijn eerste les. Een boos mannetje schold eerst iedereen uit die zijn fiets op de stoep had geparkeerd en viel daarna uit tegen een vrouw die een te klein handdoekje had meegenomen. Vanaf zijn met Heugaveldtegels beklede verhoginkje gaf hij instructies. We moesten lantaarnpalen zijn en kamelen en cobra’s. Na zeventig minuten op mijn hoofd te hebben gestaan in die ruimte van veertig graden, werd het me een beetje te veel. Ik stond op, lachte naar het boze mannetje en wandelde naar de deur. ‘You sit down sister,’ schreeuwde de man. Ik schrok zo, dat ik direct ging zitten. Om van de schrik te herstellen nam ik een slokje water. Nu werd het boze mannetje echt boos. ‘Don’t drink,’ riep hij. Ik zei nu heel gedecideerd dat ik echt weg ging. Het boze mannetje vertelde me dat hij twee meter lange kickboksers (!) in zijn klas had gehad die hem op hun knieën hadden gesmeekt om de yogasauna te verlaten. Ze hadden om hun mammie geroepen. Ik rolde mijn matje op en liep met een sierlijk boogje om hem heen naar de deur. Niemand, ook geen klein boos yogamannetje ging mij tegenhouden de ruimte te verlaten. Trots op zoveel daadkracht stond ik even later in de kleedkamer. Maar ik had buiten het kleine boze mannetje gerekend. Hij stormde de kleedkamer in, zijn veertig andere leerlingen in hun kamelenstand achterlatend. ‘Bikram yoga,’ zo zei hij, was de ‘fountain of youth’. En als er iemand was die dat kon gebruiken, dan was ik het wel. ‘You really need this,’ zei hij half spugend. Of ik kinderen had, wilde hij weten, of kinderen op de wereld zetten niet veel zwaarder was dan twee uur lang in een sauna voor opvouwmeisje spelen. Of het niet de moeilijke dingen waren geweest die mijn leven mooier hadden gemaakt. Dat ik sterker was dan al die mensen in die sauna daar binnen, dat ik met hem mee terug moest en wel nu meteen. Hij stampvoette met zijn kleine yogabeentjes op de tegelvloer. Ik voelde een goddelijke rust over me komen. Die kalmte waar alle mensen die yoga beoefenen altijd over vertellen. Ik vertelde hem dat ik zo sterk was dat zelfs hij me niet kon overtuigen om te blijven. Ik liep zonder om te kijken naar buiten. Het kleine boze yogamannetje riep me na dat ik er spijt van zou krijgen. Het was het enige minpuntje van mijn eerste bikram-les. Verder was het ontzettend leuk.

About these ads

4 Reacties op “Waarom mijn yogaleraar mij haat

  1. Winnen is bij yoga altijd het belangrijkste.

  2. En je agressief durven opstellen, ook heel belangrijk bij yoga. Een van de pijlers van yoga zelfs.

  3. Er is moeilijk een ander midden te vinden die zo fanatiek zijn dan yoga adepten.Yoga is niets meer of niets minder dan een verderfelijke sekte.
    Yoga,ik bedoel daarmee eender welke vorm van yoga ,maakt vroeg of laat ziek.Wil je daarover meer weten,ga dan naar dangeryoga.com en naar yogacrime.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s