Klein en snoezig met lange staarten

Het geheugen is als een zeef. Dat zei Douwe Draaisma, hoogleraar psychologie, toen ik hem interviewde. Het was een mooi interview over hoe gebrekkig het geheugen is. En hoe elegant tegelijkertijd. Ik moest er aan denken toen ik vandaag een foto kreeg die mijn peettante mij stuurde. Ik herinnerde me niets van de foto. De foto had mijn peettante gemaakt in de jaren zeventig. Het meisje op de foto, dat was ik omdat dat achterop stond. Ik was klein en snoezig met lange staarten. Omdat ik vroeger klein en snoezig was met lange staarten. Ik zat op mijn hurken in een zandbak, in een zwembroek en met lange staarten. Het was Den Haag, het was ergens in de jaren zeventig en ik moest  huilen toen ik mezelf zag. Omdat mijn peettante, die de foto maakte, tegenwoordig ziek is. Wisten wij veel in die tijd. En daarom moest ik huilen.Omdat het geheugen als een zeef is. En omdat ik toch even niets anders te doen had.

O ja, ik ben niet die blonde vooraan, maar die dromerige op de achtergrond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s