Onbegrijpelijke scène uit een raar huwelijk

Er zat een man tegenover me in de trein. Naast hem zat een man die sprekend op hem leek. Dat was zijn vrouw. Ze hadden zich ton sur ton in herfstkleuren gekleed. De vrouw had een bril met omgekeerde pootjes, de man een bril met twee rode potloden als brillenpootjes. Ik stelde me voor hoe ze die samen waren gaan uitkiezen. Ze hadden in ieder geval dezelfde slechte smaak in brillen, dat was mooi. Misschien was dat ook het enige wat hen bond want ze reisden natuurlijk niet voor niets in de stiltecoupé. Dat doe je niet als je elkaar van alles te vertellen hebt. De vrouw keek boos naar buiten. Haar kaken stevig op elkaar geklemd. De man keek zijdelings naar zijn vrouw, zijn schouders een beetje naar voren. Zijn hele gezicht sprak sorry. Ik brandde van verlangen om de reden te weten. Af en toe draaide de vrouw haar hoofd en keek minachtend naar haar man. De man bewoog dan de punten van zijn wenkbrauwen omhoog bij wijze van een nog grotere sorry. Ik kon mijn ogen niet van hen af houden. Het was een pantomime-voorstelling tweede klas. Scenes uit een huwelijk op een halve meter van mij vandaan. Dichter bij een slecht huwelijk kun je als buitenstaander niet komen. De man schoof heen en weer op zijn stoel een centimeter opschuivend in de richting van zijn vrouw. De vrouw schoof nog meer op naar het raam. ‘Kijk, koeien,’ zei ze opeens. De man volgde haar blik en keek naar de koeien die snel achteruit bewogen in het weiland. ‘Ja,’ zei hij, en hij knikte er goedkeurend bij alsof hij wilde benadrukken dat zijn vrouw iets heel bijzonders had ontdekt. ‘Zullen we de keuken witten?’ vroeg de vrouw. Het gezicht van de man lichtte op. Hij vond het een goed idee. Dan kon hij het gelijk van de te-doen-lijst strepen zei hij zacht. Hij keek blij. Zijn vrouw nog steeds boos. Ze pakte haar agenda en bladerde erin. ‘Wanneer denk je dat je dat gaat doen?’ vroeg ze pinnig. Ik zag aan de man dat hij het liefst nu aan de noodrem wilde trekken, naar huis wilde rennen en direct aan de slag. ‘Zaterdag,’ zei hij. Zijn vrouw schreef het op en klapte toen hard haar agenda dicht. Ze pakte een rol Mentos uit haar tas, stopte twee snoepjes in haar mond en hield hem toen ook de rol voor. De man begon hard te lachen. Zijn vrouw siste dat hij stil moest zijn. Ze wees op het raam waarop in koeienletters stiltecoupé stond. De man knikte en legde zijn hand op de hand van de vrouw. Zij trok die niet terug. Einde voorstelling. En nog steeds had ik geen idee waar de voorstelling over ging. Onbegrijpelijke scène uit een raar huwelijk.

Een Reactie op “Onbegrijpelijke scène uit een raar huwelijk

  1. gesubsidieerd zeker…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s