Schrijvers op elkaar

In november 2006, nu precies vier jaar geleden, begon ik een blog. Niet omdat me dat leuk leek, maar omdat ik me raar en droevig voelde. Ik had namelijk net een boek ingeleverd bij mijn uitgever, Mai Spijkers, en verveelde me een beetje. Mijn blog was dus vooral afleiding. Een bevriende schrijver had in die tijd een website die ‘schrijvers op elkaar‘ heette en had gevraagd of ik me wilde aanmelden. De titel schrijvers op elkaar was misschien wat vreemd, maar ik liet toch mijn naam en foto achter op de site. Plus een verwijzing naar mijn nieuwe blog – dat toen drie lezers had, maar het werden er al snel zeven. Maar het mooie was vooral dat ik me heel erg schrijver voelde.

Deze week, precies vier jaar later, en twee jaar na de publicatie van mijn eerste jeugdroman, heb ik besloten om echt schrijver te worden. Ik heb er een seconde goed en lang over nagedacht en heb toen mijn ontslag ingediend bij Psychologie Magazine. Met pijn in het hart ga ik daar 1 februari weg. ‘Je weet dat je niet van je boeken kunt leven, he?’ riep mijn uitgeefster Thille mij toe vanaf haar griepbed. Dat wist ik, zei ik. Ze hoefde zich nergens druk om te maken. Ik zou geen rare voorschotten vragen, niet boos zijn als de herdrukken niet snel genoeg verschenen en ik zou nooit klagen over weinig geld. Maar ik zou voortaan wel heel erg genieten van schrijver zijn. Ik stel me dat net zo mooi voor als vier jaar geleden toen ik mijn eerste blogje schreef:

“Sinds ik ben toegelaten tot de schrijverscommunity ‘Schrijvers op elkaar’ word ik anders wakker. Ik ben nu namelijk officieel schrijver. Mijn eenvoudige huisje heeft opeens hoge plafonds en boekenkasten rondom. Op de eettafel staan altijd lege flessen van de avond ervoor en in een asbak ligt een smeulende peuk. Mijn Ikea-tafel is nu een notenhouten bureau met lades. In die lades zitten half voltooide manuscripten met inktvlekken erop en ansichtkaarten die bevriende schrijvers mij vanaf hun buitenhuis aan de Cote d’Azur hebben gestuurd. Mijn laptop is een typmachine geworden, mijn mobiel is voortaan van bakeliet. Mijn haar draag ik opgestoken zoals de jonge Woolf (of had ze het als jonge vrouw los en ging het later in een knot… dat moet ik nog even uitzoeken). Ik wil nu natuurlijk ook een minnaar. Een man die pijp rookt, een bandplooibroek draagt die hoog om het middel sluit en die zijn boeken aan mij opdraagt. En ik heb natuurlijk schrijvende vrienden die ik elke dag ontmoet in café de Zwart in Amsterdam. En zo droom ik nog even door. Het enige nadeel is dat ik hierdoor nauwelijks nog aan schrijven toekom.”

2 Reacties op “Schrijvers op elkaar

  1. Dat is spannend.
    En nu ga je natuurlijk freelancen voor Psychologie Magazine.😉
    Zet ‘m op!

  2. Gelukkig heb ik nog tweeeneenkwart maand om aan het idee te wennen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s