Moe nie weggaan nie

Komende week ligt de veertiende druk van Ik mis alleen de Hema in de winkel. Het boek dat ik vijf jaar geleden schreef met collega-schrijfster Marion Witter. We interviewden twintig Nederlanders die op het punt stonden te emigreren, of dat al hadden gedaan. We reisden naar Canada, Italië, Frankrijk, Duitsland, Engeland en Bulgarije en hoorden ze uit. Over het leven aan de andere kant van de Nederlandse grens. En zo hoorde ik ook over de vrienden en familieleden die achterbleven. Die het niet eens waren met de emigratieplannen. Ik bezocht zelfs twee afscheidsfeesten van emigranten die ik had gesproken. Op beide feesten sprak ik met woedende achterblijvers. Met huilende moeders, boze vriendinnen, verdrietige broers. Ze gunden de vertrekkers al het goeds op de wereld, maar zagen het vertrek toch door een gordijn van tranen. Ik lachte wat schaapachtig, wat maakt het uit waar de mensen van wie je houdt wonen. Distance makes the heart grow fonder, stond er in onzichtbare inkt op de muren. Maar afstand doet het hart natuurlijk helemaal niet sneller kloppen. Hoe meer kilometers er tussen jou en de liefsten zit, hoe minder je ziet van elkaars dagelijks leven. En juist de dagelijkse dingen zijn de houtverbindingen in een relatie. Althans dat dacht ik toen. Nu is het vijf jaar later en schrijf ik de toespraak die ik houd wanneer mijn lievelingsbroer straks naar Frankrijk gaat verhuizen. Vooralsnog bestaat die toespraak uit negentig keer achter elkaar de zin ‘moe nie weggaan nie’, maar omdat het Afrikaans niet onze moedertaal is, overweeg ik nog een aanpassing in de tekst. Ter inspiratie blader ik door mijn eigen boek. Wat lees ik daar? Komen de meeste emigranten na twee jaar terug? Keert uiteindelijk zelfs negentig procent terug naar het land van herkomst? Ook al duurt dat wel een jaar of tien? Wat een fantastisch boek is het toch, dat Hema-boek. Het is dat ik het zelf heb geschreven, anders zou ik het direct kopen!

Foto c Angele Etoundi Essamba

2 Reacties op “Moe nie weggaan nie

  1. Eten, kleding, muziek en feesten worden meestal snel geregeld.
    Toch hoor ik van mijn buren dat familie, vrienden, de taal en het weer/klimaat in willekeurige volgorde toch altijd nog gemist worden.
    Ondanks digitale verbindingen en regelmatige vlieglijnen.
    Ja, andersom kunnen de Nederlanders in den vreemde er ook wat van!
    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost

  2. Kleding, dat is een goede. Hoop dat mijn broer daaraan denkt… je wordt zo raar aangekeken in je blootje in een Franse supermarkt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s