Malle muis

Het tijdschrift Lezen, uitgegeven door Stichting Lezen, schrijft deze maand over de Nederlandse Kinderjury. Voor het gemak voorspellen ze ook gelijk wie er dit jaar gaat winnen: Francine Oomen in de oudere leeftijdscategorie. En: ‘Paul van Loon zal het ook dit jaar vast afleggen tegen Geronimo Stilton’. Vorig jaar was mijn eigen IzzyLove-boek een van de genomineerden voor de prijs van de Kinderjury. Ik was daar vreselijk blij mee. Minder blij was ik met de man in muizenpak die naast mij zat. Geronimo is namelijk geen schrijver. Hij is een werkstudent in een muizenpak. Hij is ook niet in zijn eentje. Wereldwijd lopen er honderden van die muizenmannen rond. Ze vertegenwoordigen een uitgeverij die vergelijkbaar is met een kleine Disney-studio. Sinds het eerste boek in 2000 in Italië verscheen, is er ongeveer elke maand een boek uitgekomen. Honderdtwintig boeken in tien jaar tijd, hoe kun je daar als gewone schrijver ooit tegenop? In een oud reglement van de Kinderjury las ik dat boeken die in serie verschijnen zijn uitgesloten van deelname. Dat was lang voordat series populair werden. Inmiddels kan ik nergens meer een reglement vinden. Waarom staat het boek van Geronimo wel op de kerntitel-lijst en de laatste Donald Duck-pocket niet?

Toen ik vorig jaar naast de muis in pak zat te signeren, besloot ik niets onaardigs over hem te zeggen omdat het anders zou lijken alsof ik jaloers was. Maar jaloezie is wel het laatste waar ik last van heb. Waar ik wel last van heb, is dat ik het heel oneerlijk vind dat wij- schrijvers – moeten concurreren met een Italiaans productiehuis. Waar wij dagelijks voor weinig geld in ons eentje zitten te zwoegen op de mooiste boeken, werkt er ergens anders een zaal vol anonieme schrijvers in vaste dienst onder de naam Geronimo. Piemme, het bedrijf achter de ‘wakkere muis’ stopt in  tweeendertig landen werkstudenten in muizenpakken, zogenaamd als de schrijver.

De werkstudent die vorig jaar op het podium in Carré zijn prijs in ontvangst nam, nam niet eens de moeite om de oorkonde die erbij hoorde mee te nemen. Die slingerde gewoon nog op het podium. Toen een van de jonge senaatleden later die middag voor de signeertafel stond om voor een klasgenootje een handtekening te vragen, antwoordde de muis bij monde van de publiciteitsdame die ernaast stond: ‘nee, nu houden we op, anders zijn we morgenochtend nog bezig.’ Terwijl om de hoek alle schrijvers vrolijk lachend handtekeningen zetten, tot het allerlaatste kind weg was.

Wie nu denkt dat ik een hekel heb aan Geronimo Stilton-boeken heeft het mis. Hoewel ik ze eerst een jaar lang in mijn huis verboden heb, heb ik ook gezien dat ze mijn negenjarige zoon aan het lezen hebben gekregen. Ik ben ervan overtuigd dat die gekke muis hordes jongens van zeven en ouder aan het lezen krijgt. Misschien zelfs wel voor altijd. Daarvoor applaus. De doelstelling van de CPNB om met de Kinderjury kinderen aan het lezen te krijgen is geslaagd. Maar ik blijf het oneerlijk vinden dat een anoniem schrijverscollectief meedingt naar een prijs die wat mij betreft bij Paul van Loon, Mirjam Oldenhave, Jaap Robben, Hans Hagen of Jacques Vriens hoort.

Geronimo Stilton is geen schrijver. Geronimo Stilton is een reusachtige tekenstudio en schrijffabriek. Die mogen best een eigen prijs hebben, van mij. Een prijs voor beste studioproductie. Dat nu ‘De avonturen van Odysseus’ in dezelfde lijst staat als Simon van der Geest zijn ‘Dissus’ vind ik verschrikkelijk. En nog naarder vind ik dat straks een van ons hand in hand op het podium moet staan met die malle muis. Het is dat mijn eigen boek kerntitel in een andere leeftijdscategorie valt, maar als ik tegen de wakkere muis zou moeten concurreren, dan zou ik weigeren om straks in Carré te verschijnen. Misschien moeten we ons als schrijvers wel massaal verzetten tegen die muis. Niet uit jaloezie, want  we gunnen de uitgever hun succes (echt!), maar omdat het oneerlijk is als er nu al in een tijdschrift staat dat Paul van Loon het bij voorbaat verliest van een malle muis.

 

Stemmen kan nog steeds trouwens: www.kinderjury.nl

Advertenties

6 Reacties op “Malle muis

  1. Ik begrijp je frustratie Manon. Ik denk dat we er ons gewoon bij neer moeten leggen dat de muis populair is, hoe vervelend voor de alleenwerkende schrijver dat ook is. Maar je kunt kinderen niet verbieden om op hun lievelingsboek te stemmen omdat hun schrijver niet bestaat. Voor hen is dat pak echt Geronimo Stilton. Ik begrijp dat niet, net zomin als ik begrijp dat kinderen tegen een manshoge Paddington of Dikkie Dik of Kikker aankroelen. Het enige dat we kunnen doen is wachten tot het overwaait en hopen dat er dan weer iets nieuws is dat, inderdaad, de kinderen zo aan het lezen krijgt. Maar ik weet nu al dat daar dan ook weer op gespuugd gaat worden.

  2. Integendeel. Ik vind juist dat je kinderen op hun lievelingsboek moet laten stemmen. Maar laat ze in twee categorieën stemmen. Een in de categorie de-schrijver-en-zijn-boek en een in de categorie populair, met daarin een keuze tussen de Huis Anubis-boeken, Mega Mindy-boeken, Geronimo en Donald Duck.

  3. Jeetje! Helemaal eens! Maak los, die discussie!

  4. Voor ’t eerst heb ik iets ‘tegen’ Stilton gelezen dat me overtuigd heeft. Tot nu toe dacht ik: laat de kinderen vooral lezen, wees blij dat ze lezen en doe niet zo zuur!
    Marjon, jij hebt het zo verteld dat het me raakt en daardoor begrijp ik nu wat het met ‘echte’ schrijvers doet.

  5. Annemieke Hermans

    Leuke boeken 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s