De vrouw die onverwacht Twix-ijsjes kwam eten

Het was maandagavond zes uur. Ik belde aan bij een huisje in de duinen. Een vrouw in een lang wollen vest deed open. Het was dezelfde vrouw bij wie ik vroeger elke dag op bezoek kwam. Dan belde ik aan en dan gooide zij van drie hoog de sleutel naar beneden. We waren toen nog jong en mooi en hadden meer tijd dan we op konden maken. Nu stond ik daar, gewoon op de begane grond, voor een huisje in de duinen, waar ze tegenwoordig woont. Ze vroeg niet wat ik kwam doen. Dat was mooi. Meestal kom ik namelijk niet onaangekondigd langs op maandagavond zes uur. Meestal kom ik helemaal niet langs. Haar zoons staarden me van een afstandje aan. Ze herkenden me nog net. Twee jongens die opeens mogelijkheden zagen om van deze doordeweekse dag iets feestelijks te maken. Triomfantelijk haalden ze een doos met Twix-ijsjes uit de vriezer. Zo’n onverwachte bezoeker moest gevierd worden. En toevallig weet ik dat het geheugen als een zeef is. Dat we bijna alles in ons leven vergeten, terwijl we de illusie hebben alles te onthouden. Alleen alles wat afwijkt van het normale onthouden we. En dus zullen die jongens zich mij altijd herinneren als de vrouw die op maandagavond onverwacht Twix-ijsjes kwam eten. Wisten zij veel dat ik eigenlijk de beste vriendin van hun moeder was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s