Schrijver op school

De mevrouw van de boekwinkel vroeg mijn naam, zodat ze een boek voor me kon bestellen. ‘Uw naam…,’ zei ze, en ze keek me aan alsof ze mij wel vaker had gezien maar niet meer wist waar. ‘U bent schrijfster!’ Riep ze toen blij. Het is altijd goed als boekhandelaren je naam kennen. Ik huppelde de winkel uit, zomaar herkend door de mevrouw van de boekhandel. Het is een van de vragen die ik vaak krijg als ik een lezing op scholen geef. Of ik herkend word. Ik ben eerlijk gezegd al blij als mijn man en kinderen me herkennen. En soms wandel ik door mijn buurt en zwaaien meisjes van dertien naar me, trouwe lezers uit de buurt. Maar meestal herkennen de kinderen op de scholen waar ik kom me nog niet eens. Gisteren zat ik na mijn schoolbezoek in de trein met een Amerikaanse schrijver die ik mateloos bewonder. Zijn boeken zijn in 22 landen vertaald en hij woont tijdelijk als ‘writer in residence’ in Amsterdam. Meer schrijver dan dat kun je volgens mij niet worden. We reden van Maastricht naar Amsterdam en spraken over boeken en schrijven en hoe raar het is om te signeren als niemand je kent. Zelfs de schrijver die ik bewonder had daar last van. En hij was niet de enige, zo vertelde hij. Er was een boek dat vol stond met gruwelverhalen van beroemde schrijvers die moederziel alleen achter een tafeltje zaten in een boekwinkel, wachtend tot de fans zouden verschijnen. Optreden in zaaltjes waar iedereen denkt dat je iemand anders bent of docenten die je helemaal alleen laten met een klas schreeuwende kinderen. Gelukkig had de schrijver die middag een lezing gegeven voor fans die daar speciaal voor uit Duitsland en België waren gekomen. En dan ook nog in de leukste boekwinkel van Maastricht. Zelf kwam ik net terug van een school met alleen maar leuke kinderen, die me vandaag nog brieven schreven om te vertellen dat het de beste dag van hun leven was geweest. En het leukst was het meisje van tien dat na afloop van mijn schoolbezoek vroeg of ze me een vraag mocht stellen. Ze liep om de tafel heen en fluisterde: ‘Ik ben verliefd op een jongen in mijn klas, maar ik ben ook verliefd op een andere jongen. Wat moet ik doen?’ Ik fluisterde terug dat ze gewoon fijn verliefd moest blijven op allebei. Verschrikt keek ze me aan: ‘Ik ga niet vreemd hoor!’ Soms – nee altijd – is het gewoon heel erg leuk om schrijver te zijn.

3 Reacties op “Schrijver op school

  1. Wat een heerlijke en herkenbare blog🙂. En je hebt John Green ontmoet! Ik ben Green van jaloezie.

  2. Ja en Green is in het echt net zo leuk als zijn boeken!

  3. Wat een uitstekend fotokeuze. Mijn signeerhand doet nog steeds pijn van die avond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s