Dagelijks archief: maart 22, 2012

Mijn dochter is een aap

Mijn dochter is een aap. Op vrijdag 23 maart 2012 loopt zij met dertig andere apen een sponsorloop door het Vondelpark in Amsterdam. Wie de apen wil zien rennen moet om 15.oo uur bij de vijver met de stenen gaan staan. De eenendertig apen worden geleverd door het Barlaeus Gymnasium. Hoe harder ze rennen, hoe meer geld ze ophalen voor stichting Aap.

 

Bam-moeder

Jaren geleden schreef ik samen met mijn moeder een boek over echtscheiding. Zij als psycholoog, ik als journalist en psycholoog – en toen nog lang niet gescheiden. Ik sprak vader die hun kinderen niet mochten zien. Dwaze vaders die in batmanpakjes op kerken klommen om hun rechten als vader op te eisen. Want bijna de helft van de vaders ziet na de scheiding zijn kinderen niet of nauwelijks. Ik was ontdaan, en naief ook misschien dat ik daar nog nooit zo bij had stil gestaan. Maar droevig was het wel.

Pas jaren later zou ik mijn huidige man ontmoeten, die me vertelde dat hij ooit een vrouw ontmoette op een feestje in Maastricht. Direct daarna vertrok ze naar de Ardennen om ‘na te denken’ en in de week erna was ze zwanger – van hem.

Een maand daarna zette ze hem uit het huis – liet hem nog voor kost en inwoning betalen – en meldde dat ze de zwangerschap, bevalling en opvoeding alleen ging doen. De tweeling kreeg een eigen website waarop hun moeder vrolijk vertelde over haar leven als BAM-moeder- bewust alleenstaand moeder. Mijn man mocht de kinderen niet erkennen, mocht niet bij de bevalling zijn en zelfs nu weten die jongens niet dat hij hun vader is.

Het grootste verdriet hebben de ouders van mijn man, die zo blij waren dat ze een kleinkind kregen, twee zelfs. Hun eerste. Maar de vrouw die die kinderen zou gaan baren kwam nog voor de geboorte langs om te vertellen dat ze al jaren bezig was met haar kinderwens omdat de man met wie ze de jaren ervoor was geweest absoluut geen kinderen met haar wilde. Voor haar een reden om hem te verlaten. Ze was zelfs al ingeschreven bij de spermabank, zo vertelde ze. Helaas was er net een wet aangenomen waardoor donoren niet meer anoniem mochten zijn en er daardoor een groot tekort aan donoren was ontstaan. En omdat ze al bijna veertig was, had ze niet veel tijd om te wachten.

De vader van mijn man gooide haar het huis uit, de moeder van mijn man stuurt nog altijd elk jaar een verjaardagskaart omdat ze niet kan geloven dat er zomaar kleinkinderen op de wereld zijn gezet die ze niet mag zien.

Jaren later las ik voor mijn werk een boek over BAM-Moeders en kwam ik het verhaal van de moeder van Max en Tomaz tegen, waarin ze vrolijk vertelt dat ze zo schrok van het feit dat het er twee waren, dat ze zelfs abortus overwoog: “Rond mijn 35e kreeg ik een kinderwens, maar mijn toenmalige partner wilde geen kinderen. Ik heb lang nagedacht (en vooral gevoeld) wat ik nu wilde. Ik stelde mezelf ook de vraag: als ik 65 jaar ben, zou ik het mezelf dan kwalijk nemen als ik nu beslis om geen kinderen te krijgen? Ook heb ik veel gepraat met vrienden. Uiteindelijk heb ik eerst de vraag beantwoord of ik een kind wilde. Omdat het antwoord daarop ja was, heb ik de beslissing genomen om te stoppen met de relatie – omdat hij geen kind wilde. Toen ik alleen was, heb ik mezelf vragen gesteld. Moet ik het wel alleen doen? Kan ik het wel alleen? Ik ben vier dagen de Ardennen ingetrokken om heerlijk alleen te wandelen. Het klinkt misschien te mooi, maar aan de rand van een riviertje was het zó vredig. Ik was daar helemaal alleen, een zonnetje, vogels, kabbelend water en vissen die hapten naar insecten. En toen was daar het antwoord: ja, ik doe het alleen. Zo veel vrouwen over de hele wereld doen het alleen, dus waarom zou mij dat niet lukken? Ik raakte uiteindelijk zwanger van een tweeling. Daar schrok ik wel even van. Ik dacht vooral dat ik het financieel niet zou redden. Ik wist even niet meer of ik de zwangerschap wilde voortzetten. Een vriendin heeft me toen aangeraden om een groot vel te maken met alle voors en tegens. Ik kon tientallen praktische en materialistische tegens bedenken, en één grote voor: ik heb genoeg liefde te geven. Toen wist ik: dit kan ik.” Uit: Alleen een kind – je kinderwens vervullen zonder partner (2013), Denise Hilhorst

Naar aanleiding van het boek mailde mijn man met de moeder van de tweeling, omdat hij zich misbruikt voelde, en dat als hij van tevoren had geweten dat zij alleen maar zwanger wilde worden, hij daar nooit in was meegegaan. Ze reageerde direct met: ‘Ja, ik was al 2 jaar bezig met dit onderwerp, het was zelfs de reden dat ik toen een relatie heb verbroken. Ik ben korte tijd, misschien een maandje ook op jou verliefd geweest maar dat gevoel is bij jou gewoon veel sterker geweest. Ik weet nog wel toen ik wist dat ik zo onverwacht zwanger van jou was geworden, een tijd heb overwogen om abortus te laten plegen. Daar heb ik toen uitgebreid met een vriendin over gesproken. Dat gesprek herinnert zij zich nog. (…)  Je was een korte tijd bij mij, omdat ik wél een groter huis had (…) En na een tijdje kreeg ik er inderdaad genoeg van. Ik werken en jij lekker rondhangen. Je hebt toen één keer meebetaald. Leek mij toen, en ook nu nog, vrij logisch. Je at hier, ging onder de douche, zat achter mijn computer… Meebetalen aan inwoning maakt jouw echt niet tot een ‘wettelijke’ vader. Dat zou mooi zijn! Dan zou iedere man die toevallig een maandje bij mij woont, óók hun vader zijn. Die vlieger gaat natuurlijk niet op. (…)  Jij bent niet wettelijk overigens, maar wél biologisch hun vader. Maar inderdaad ook niet meer dan dat.’

Ik raadde mijn man aan om de tweeling toch op te zoeken. Al was het alleen maar zodat zij zich later zouden kunnen herinneren dat ze hem ooit hadden gezien. Ik bleef buiten op een bankje zitten wachten terwijl hij in een buitenwijk van Maastricht op de thee ging bij twee jongens die geen idee hadden wie hij was, en nog nooit over hem hadden gehoord.

Ik schreef er een blogje over omdat ik het allemaal zo droevig vond. Voor de vrouw die blijkbaar geen man had kunnen vinden die uit liefde een kind met haar wilde. Voor haar kinderen die uit misbruik waren geboren en voor mijn man, die zich jaren lang schuldig had gevoeld omdat hij niet begreep wat hem was overkomen. En voor zijn moeder, die maar kaarten blijft sturen naar haar donorkleinkinderen.

Een razende mail kwam er naar aanleiding van dat blogje en het contact dat er net weer was, werd weer verbroken.

Desondanks blijft dat jouw vriendin niet het recht heeft om de privacy te schenden van Max en Tomaz. Ze heeft jouw verhaal gehoord, en dat verhaal is een andere dan de mijne. Ze mag best een mening hebben, maar dat geeft haar niet ‘t recht om hun privacy te schenden. Dit blijft namelijk eeuwig op het internet zweven! Je zegt dat iets afspraken torpedeer, maar met deze ontdekking van de week, ligt dat toch écht anders. Je vraagt mij om duidelijk te zijn: éérst hun volledig namen uit dat blog! Ze mag tot in de eeuwigheid boos blijven, maar dit mag wettelijk gezien niet. Zelfs een moordenaar heeft in Nederland bescherming en komt alleen met initialen in de krant! Als dat gebeurt, dan sta ik (weer) open voor contact.”

Inmiddels zijn er vele jaren verstreken. Ik heb de namen van Max en Tomaz nog steeds niet uit mijn blog verwijderd. Mijn man ziet zijn donorkinderen niet. Het T-shirt dat hij had met daarop een foto van hen als baby heeft hij weggegooid. De kinderen die hij later met een andere vrouw kreeg legt hij uit dat vader zijn betekent dat je van je kinderen houdt, dat je ze ziet opgroeien, erbij bent als ze hun eerste stappen zetten, zwemdiploma’s halen, voorleest en aan wie je je bindt.

Er zit geen moraal in dit verhaal. Behalve dat uit al het slechte altijd iets goeds tevoorschijn komt. Als de moeder van de tweeling wat langer had gewacht dan de zeven dagen die ze nodig had om zwanger te worden, wat langer had gewacht om de prille verliefdheid over te laten gaan in liefde, vertrouwen had gehad in dat dingen soms goed komen als je ze maar liefde geeft, dan had ik mijn man nooit ontmoet. En hij mij niet. Daarom doen we elke dag een klein vreugdedansje en lachen alle rare vrouwen uit, die een abortus overwegen omdat ze een tweeling er een te veel vinden…