Een kerststol van twee meter en de dikke van Dam

Toen ik twaalf was won ik een kerststol van meer dan twee meter lang. De bakker in mijn straat had het ding vol trots in de etalage liggen en wie raadde hoe lang hij precies was, won het ding. Ik leverde een briefje in en raadde dat hij twee meter en twee centimeter lang was. Na een paar dagen mocht ik mijn twee meter lange kerststol komen ophalen. Op een plank van twee meter en twee centimeter vervoerde ik hem naar huis. Mijn broer en ik droegen hem, mijn vader huppelde er met zijn 8mm-camera om heen. Daarna aten we nog tot Pasen kerststol.

De tweede keer dat ik iets  won, was met een staatslot. Ik had het voor mijn verjaardag gekregen van mijn vriend Frank. ‘Als het een miljoen is, dan delen we de poet, is het minder, dan is het mijn cadeau aan jou,’ zei hij. Ik mocht de vijf euro die ik er mee won houden.

Vorige week deed ik voor de derde keer mee aan een loterijwedstrijdprijsvraag. Het Parool had de lezers gevraagd te vertellen wat ze van Johannes van Dam hadden geleerd. Wie kon uitleggen waarom hij het nieuwe kookboek van Van Dam wilde hebben, kon een van de drie dikke Van Dams winnen. Ik schreef een vlammend betoog over hoe mijn exman en ik de kookboeken verdeelden en ik onze dikke Van Dam had moeten achter laten. Tot mijn plezier won ik het boek. Toen ik dat vrolijk aan mijn exman vertelde, zei hij dat hij het een mooi verhaal vond, maar dat hij mij in twintig jaar huwelijk nog nooit één keer in die Van Dam had zien kijken. Gelukkig heb ik tegenwoordig alle tijd om het boek te lezen.

Wat ik leerde van Van Dam, vroegen jullie in de PS vd Week. Nou, bijvoorbeeld dat het moeilijk leven is zonder dikke van Dam. Jaren lang schreef ik kookboeken, samen met mijn man. Zeven schreven we er. En als we geen kookboeken schreven, kochten we kookboeken. Of lazen kookboeken. Toen we vorig jaar uit elkaar gingen, verdeelden we de kookboeken, maar over de Dikke van Dam was geen discussie mogelijk. Die was van mijn ex, vond hij. Onzin, vond ik, de dikke van Dam was van mij. Altijd als ik op zoek was naar het perfecte recept, sloeg ik hem er op na. Ik leerde dingen die ik nooit meer vergat. Zoals dat je mayonaise door een roerei kunt mengen. En dat je het roerei ook snel van het vuur moet halen. En ik leerde van Van Dam hoe je de perfecte humous kon maken – en op zijn aanraden stond ik dan ook braaf elke keer als malle Henkie de velletjes van de gekookte kikkererwten uit de pan te vissen. Ik verliet het huis zonder dikke van Dam. Ik vond dat bijna net zo zwaar als mijn eigen oude man achterlaten. Zielig vond ik mezelf ook omdat ik en geen oude man meer heb en ook geen dikke van Dam meer. Gelukkig heb ik tegenwoordig wel heel veel tijd om met een schuimspaan de velletjes van de kikkererwten te verwijderen. Schreef hij niet ook iets over het gebruik van geroosterde kikkererwten? Maar tja, daarvoor heb ik wel die nieuwe 15 procent dikkere versie van het boek nodig. Ach toe, stuurt u het mij. Al is het alleen maar om mijn ex-man de ogen er mee te kunnen uitsteken.

2 Reacties op “Een kerststol van twee meter en de dikke van Dam

  1. Wij lezen hier wel wanneer je de lezers uitnodigt voor een etentje.
    Smakelijke groet

  2. misschien moeten we volgende zomer onze boot kokerij maar eens nieuw leven inblazen. ;P (ovengesproken)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s