Dagelijks archief: april 15, 2014

Zeven uitgevers, twee mannen, vier kinderen en een broer

bussummanon

Zeven jaar geleden begon ik met het schrijven van dit blog. Het leverde me fans op en trouwe lezers en al schrijvend leerde ik nog beter schrijven. Inmiddels zijn er zeven uitgevers, twee mannen, vier kinderen en een broer waar ik bijna dagelijks aan moet denken. Dit jaar verschijnen er zeven boeken waar mijn naam op staat, en dan tel ik de herdrukken nog niet eens mee. Geen wonder dat ik de laatste tijd bijna geen blogje meer heb geschreven. En als ik al tijd had, dan was ik bezig met artikelen schrijven voor Psychologie Magazine, Quest of Margriet, gaf ik les op de schrijversvakschool, bezocht ik scholen of leerde ik de hamsters van mijn zoon door een hoepel springen. En dan mag ik het nog niet eens over dat geheime project hebben waar ik maanden mee zoet was. Er zijn ook vrouwen die niet werken, maar die vrouw ben ik dus niet. Wel heb ik me voorgenomen om wat vaker te bloggen, al vind ik het woord nu alweer wat ouderwets klinken. Later ga ik daar dan weer een boek van maken: toen oma nog blogde.

Advertenties

Mijn uitgeefster en ik

Mijn uitgeefster had een tafel gereserveerd bij een restaurant dat zo gewild is, dat ze een wachtlijst hebben tot eind 2018. Zelf heb ik geen idee waarom het zo populair is, behalve dat het eten er goddelijk lekker is. Maar goed, toen ik er aankwam, was mijn uitgeefster er niet. Toen ik vroeg aan welk tafeltje ik kon gaan zitten, bleek dat haar naam niet eens op de reserveringslijst stond. ‘We hebben wel een reservering voor Mai Spijkers,’ sprak de serveerster. ‘Dat is ook een uitgever,’ zei ze er achteraan. Omdat ik toch ergens wilde zitten, nam ik zijn reservering over. Pas later hoorde ik dat hij tot eind 2018 elke avond een tafel heeft gereserveerd voor je weet maar nooit. Misschien doet hij dat wel in elk restaurant van Amsterdam. Het enige wat je hoeft te doen om in de meest gewilde restaurants van de stad te eten is een hoed opzetten, een beetje door je knieën zakken, bretels om en zeggen dat je een tafel hebt gereserveerd. In dit geval was dat niet nodig. Ik zat. ‘Waarom schrijf je nooit meer een blogje over mij?’ vroeg mijn uitgeefster toen we later die avond toch nog samen aan tafel zaten. ‘Omdat jij graag wil dat ik twee kinderboeken per jaar schrijf,’ antwoordde ik. Ze keek een beetje beteuterd. Vroeger schreef ik namelijk altijd over haar. Daarom bij deze een blogje voor mijn uitgevers, voor Thille, voor Mai (en ook voor die andere zeven).