Maandelijks archief: mei 2014

Hotzeflotzewinnaars

Dolblij ben ik want twee van mijn boeken – Elvis Watt Miljonair en Heartbreak Hotel door IzzyLove zijn genomineerd voor de Prijs van de Nederlandse Kinderjury. ‘Leuk,’ zeggen mijn vrienden, ‘voorspelbaar’, zeggen mijn vijanden. Maar waaróm zijn mijn boeken genomineerd? En waarom zijn de boeken van Niki Smit, Maren Stoffels en Janneke Schotveld dat ook? Omdat we Hotzeflotzewinnars zijn, daarom. Wat niemand weet, is dat er een geheim genootschap van Hotzeflotzewinnaars bestaat. De Hotze de Roos-prijs is een prijs die schoolkinderen uit Zaanstad toekennen aan het kinderboek dat zij het leukste debuut vinden. De winnaar weet vooraf niet eens dat hij of zij is genomineerd en wordt dan op een dag verrast met een cheque van 4.500 euro en een stevige handdruk van een Zaanse wethouder. Sinds ik die debuutprijs vijf jaar geleden won, lacht het boekengeluk mij toe. Dit jaar staan er maar liefst vier Hotzeflotzewinnaars op de Tiplijst van de Kinderjury: Niki Smit 2006), Maren Stoffels (2007), Janneke Schotveld (2008) en ik  (2009). Dat Tosca Menten ‘m nooit heeft gewonnen is een raadsel, want ze heeft alle kenmerken van een Hotzeflotzewinnaar. Andere winnaars zijn Claudia Jong en Jozua Douglas. Bijna-winnaars waren Jaap Robben en Simon van der Geest. Tien jaar geleden had nog niemand van ons gehoord. Onze boeken verschenen tussen honderden andere boeken, maar op de een of andere reden eindigden wij allemaal hoog in die ene wonderlijke debuutprijsdinges. Niet omdat het altijd dezelfde waren die wonnen, niet omdat het zo voorspelbaar was dat we wonnen, niet omdat de kinderen stemden zonder onze boeken gelezen te hebben, nee gewoon omdat de kinderen van Zaanstad onze boeken leuk vonden. Wat Florida is voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen is Zaanstad voor de Griffels en de Kinderjury. Ik raad daarom iedereen aan om Daiënne Merkies goed in de gaten te houden de komende jaren, want zij won drie dagen geleden de Hotze de Roos-prijs voor Een vampier van niks.

Foto: Manon Sikkel, Janneke Schotveld en een Zaanse wethouder (2008)

hotze

Advertenties

Een bloedende man in de straat

Daar stond ze voor me met een wit gezicht en trillende lip, mijn dochter. ‘Er was een man…’ stamelde ze. Ik had weinig tijd nodig om beelden voor me te zien van mannen die haar op straat van de fiets hadden getrokken, haar achterna hadden gerend of stenen naar haar lieve hoofdje hadden gegooid. Als moeder houd ik al zeventien jaar rekening met het allerergste opdat haar niets kan overkomen. Maar nu was er dus een man. ‘Ik pakte zijn arm,’ zei ze. In mijn meest gruwelijke voorstellingsvermogen was hij het juist die haar arm pakte, niet andersom. Hij was dronken, hij stond op straat, hij had met rode verf I Love You op de muur geschilderd en daarna had hij zijn arm open gesneden waardoor het bloed er als een fonteintje uit spoot. Mijn dochter was van haar fiets gestapt en had zijn slagader dicht gedrukt. Tien minuten lang, tot hij langzaam wegzakte, en vlak voor de ambulance arriveerde. Een uur later zat ze daar aan haar bureau Latijn te leren, want midden in haar eindexamenweek. Ik vertelde haar dat de adrenaline ervoor zorgde dat ze alles nog beter in zich zou opnemen dan gewoonlijk. Grote kans dus dat ze gewoon slaagt met een negen voor Latijn. In dat geval ga ik die bloedende man in de straat een bloemetje brengen om hem te bedanken. Zo niet, dan fiets ik langs en snij z’n andere slagader ook door. Over twee weken uitslag.

10cc