Ecce homo

Het allergrappigste aan mijn grootouders is dat ze twee van hun kinderen Cock en Dick noemden. En nog grappiger was dat die twee in de jaren vijftig naar Canada emigreerden. Over geen van beiden gaat dit verhaal.

Vandaag las ik een interview met oud-politicus Tofik Dibi in de Volkskrant. Hij kwam uit de kast. Zijn verhaal raakte me. Hoe verdrietig moet het zijn om niet aan de buitenwereld te kunnen laten zien dat je als man van mannen houdt. Ik ben opgegroeid met twee ooms die allebei homo waren. Oom Dick was onzichtbaar in mijn leven, maar mijn oom Pim kwam elk jaar een paar weken lang bij mijn ouders logeren. Hij woonde in Parijs met zijn Marokkaanse vriend Machid. Ik genoot van hun verhalen over hun leven, deels in Parijs, deels in Marrakesh. En wat ik me vooral herinnerde is de heerlijke lucht die in huis hing als zij er waren. After shaves uit andere landen. Mijn vader ging met Machid naar de markt en samen kookten ze de lekkerste couscous ooit. Die twee prachtige, wereldse ooms van mij pasten zo goed in ons sprankelende gezin. En op een dag kwam mijn oom zonder zijn man. Waar hij was, vroegen mijn vader. Mijn oom Pim haalde zijn schouders op. Machid was in Parijs getrouwd met een vrouw die Sarah heette. Ik was vijftien en begreep er niets van. Hij was toch homo, hij hield toch van mijn oom? Ze woonden toch samen? Volgens mijn oom kon het niet anders. In Marokko had niemand er moeilijk over gedaan als ze hand in hand liepen. Dat was voor mannen heel gewoon, zei hij. Maar uiteindelijk wilde de familie van Machid dat hij trouwde met een vrouw. Er moesten kinderen komen. Hij was nu wel lang genoeg homo geweest, vond hij. Ik geloof niet dat ik begreep hoe droevig het was voor mijn oom. Wat ik wel weet is dat ik diep verontwaardigd was. Ik wist ook niet goed wat ik nu van mijn Marokkaanse oom moest vinden. Nu ik het interview met Tofi Dibi lees, denk ik voor het eerst weer aan Machid en begrijp ik hoe groot zijn offer moet zijn geweest. Gelukkig ben ik kinderboekenschrijver en ga ik ooit een boek schrijven waarin ik Pim en Machid weer bij elkaar laat komen. Twee oude mannen die van elkaar hielden en elkaar pas weer vonden toen hun nichtje veertig jaar later kinderboekenschrijver werd.

3 Reacties op “Ecce homo

  1. Er is nog veel te veranderen in deze wereld.

    Bezorgde groet,

  2. Zo mooi, Manon! Erg ook. Mooi, erg… erg mooi… Zo gaat het vaak. x Do

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s