Ik ben acht redacteuren

Mijn uitgeefster belt. Ze heeft een prachtig plan. Iets met een boek, dat snel af moet. Ik luister naar haar en interview ondertussen op een andere lijn een bekende Nederlander die op de fiets op weg is naar haar nagelstyliste en niet goed verstaanbaar is. Mijn zoon belt om te vertellen dat hij niet thuis komt, omdat hij met vrienden in de stad eet, en of ik zijn hond wil uitlaten. Op de redactie heeft inmiddels iedereen zich ziek of zwanger gemeld en is iedereen die nog niet ziek of zwanger is, vast vroeg naar huis. ‘Ik ben vandaag acht redacteuren,’ zeg ik tegen mijn uitgeefster. ‘En een kinderboekenschrijfster.’ Op hetzelfde moment mailt een andere uitgever, met de vraag of ik het net ingeleverde boek binnen een week wil corrigeren. En daar komt alweer de volgende mail, van iemand van de televisie, die me graag wil filmen als ik maandag iets ga doen op een school. Iets wat ik al eerder had toegezegd, toen ik nog niet wist dat ik acht redacteuren was, en kinderboekenschrijver. ‘Zullen we morgen met de kinderen zelf pasta maken?’ appt mijn man. ‘Ja, leuk, stof jij de pastamachine vast af,’ antwoord ik. ‘Hallo, ben je er nog?’ vraagt mijn uitgeefster. Ik hoor de bekende Nederlander op de achtergrond antwoord geven op mijn vragen. Ik tik ze met mijn linkerhand op. Mijn gedachten dwalen af naar het Elvis Watt-boek dat ik thuis aan het schrijven ben. En naar het boek dat ik tijdens de kinderboekenweek in de winkel wil hebben. Pling, daar is een mail van mijn man. Wij zorgen in de weekenden samen voor zijn kinderen en door de week samen voor de mijne. We noemen ze alle vier de onze, maar daar denkt die andere moeder anders over. En dus stuurt ze lange brieven over wat we allemaal fout doen op ‘ons eiland’. Ze wil graag dat ik naar de andere kant van het land reis om met haar te lunchen. Ik lees de brieven met een half oog, terwijl ik de bekende Nederlander op de fiets interview, drie boeken schrijf, acht redacteuren vervang en mijn uitgeefster toezeg dat ik binnen twee maanden een heel nieuw boek schrijf. ‘Je kunt je leven niet in de lengte verlengen, dus doe ik het in de breedte,’ zeg ik tegen haar. Aan de andere kant blijft het even stil, dan zegt ze: ‘Ik raad jou aan om het in de lengte EN de breedte te verlengen.’ Thuis hang ik op de bank met mijn zoon en drink een kopje thee. Ik heb een man, twee huizen, vier kinderen en een hond. Ik ben acht redacteuren en toch heb ik altijd het idee dat de tijd van mij is. In Psychologie Magazine van deze maand staat er een verhaal over: druk zijn is voor sukkels, heet het. Drie maal raden wie het heeft geschreven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s