Tagarchief: albert heijn

Bloggen effectiever dan klantenservice bellen

De meneer van Vodafone vertelde het gisteren zelf. Het telefoonbedrijf heeft zes mensen in dienst die de hele dag niets anders doen dan blogs lezen van mensen die klagen over Vodafone. Als ik nu schrijf: ‘waarom ik Vodafone haat’ is de kans groot dat een van de bloglezers mij leest. Terwijl ik Vodafone natuurlijk helemaal niet haat. Maar iemand anders die schrijft: ‘klacht over Vodafone’, krijgt een persoonlijk mailtje van de Vodafone-bloglezer. In plaats van uren in de wachtrij te hangen bij de klantenservice van Vodafone, schrijf je een blogje en klaar.

De vraag is natuurlijk of er meer bedrijven zijn die blogs op die manier lezen. Albert Heijn bijvoorbeeld, die bij mij geen goed meer kan doen sinds ze mijn dochter van twaalf met een vriendinnetje op woensdagmiddag de toegang tot de winkel weigerden omdat scholieren pas na drie uur ’s middags naar binnen mogen. Ik heb een woedende mail gestuurd naar de klachtenbalie van Albert Heijn, dat ik het schandalig vond dat ze mijn lieve dochter weigerden binnen te laten, en of ze niet ook speciale winkeluren kunnen maken voor mannen, bejaarden, homo’s, negers, hindoestanen, roodharigen, blinden en mensen met een stoma. Ik fulmineerde nog even verder dat ik het idioot vond dat ze aan de ene kant ouders met kinderen proberen binnen te halen met hun domme wuppie-acties, en aan de andere kant kinderen weren. De enige reactie die ik kreeg was dat ik kon bellen met de bedrijfsleider. Maar ik wil niet bellen met de bedrijfsleider. Ik wil dat Albert Heijn zegt: sorry, meisjes van twaalf zijn altijd welkom bij ons.

Ha, dat lucht lekker op. En nu maar wachten tot ik een mailtje krijg van een professionele Albert Heijn bloglezer, die zegt: sorry mevrouw Sikkel, uw dochter mag altijd de winkel in, ook voor drie uur ’s middags.

Advertenties

Gratis biefstuk bij Albert Heijn

Ik heb een Albert Heijn in mijn straat die de cassières vervangen heeft door handscanners. Dat zijn grappige kleine apparaatjes in de vorm van een cassière. Het eerste wat je nodig hebt om zelf je boodschappen te mogen scannen is een bonuskaart. Omdat ik niet al mijn persoonlijke gegevens wilde opschrijven, weigerde de mevrouw van de bonuskaarten om mij een kaart te geven. Na een korte worsteling aan de balie wist ik er uiteindelijk toch een te krijgen. Het scannen kon beginnen. Als een doe-het-zelf-cassajuf liep ik langs de schappen en stopte alles wat ik maar wilde hebben in mijn tas. Hondenkoekjes, Cillit Bang, Indiase kiptandoori met gele pilaurijst, Aviko magnetron frites en maandverband, het verdween allemaal in mijn boodschappentas. Maar wie controleerde eigenlijk wat ik wel en niet scande, vroeg ik me af. Om daar achter te komen stopte ik twee biefstukken in mijn tas zonder ze te scannen. Toen ik de handscanner terug hing en afrekende, ging er nergens iets piepen. Er kwam ook geen boze filiaalchef achter me aan, niks. Dolblij wandelde ik de winkel uit. Ik was een coole winkeldief. Dat ik vegetariër ben en geen biefstuk eet deed niks af aan het plezier. Wij winkeldieven stelen alleen maar voor de pret.