Tagarchief: astrid joosten

Vrouw en wijn II

kas1kas4

Sinds ik kinderboekenschrijver ben, krijg ik opeens uitnodigingen voor boekpresentaties. Zo kon ik alleen deze week al kiezen uit de presentatie van het boek van Char, het nieuwe boek van Iemand van den Eerenbeemt, de tatoeage-bijbel van Henk Schiffmacher en het boek ‘Vrouwen gek op wijn’. Boeken en wijn zijn altijd leuk. Daarom koos ik voor de laatste. Ik was de enige onbekende Nederlander op het feest. Dat heeft veel voordelen. Niemand die op mij lette welke wijn ik dronk en waarom. ‘Wilt u wijn drie of vier?’ vroeg de ober, die met twee flessen wijn voor mij en mijn lege glas stond. ‘Ah, joh,’ zei ik, ‘het smaakt toch allemaal hetzelfde. Als er maar alcohol in zit.’ Een vrouw die op Monique van de Ven leek, keek geschrokken om. ‘Dat mag je hier niet zeggen,’ zei ze. De ober was inmiddels terug met wijn vijf en zes. Ik moest raden welke van de twee de lievelingswijn van Sophie Hilbrand was. Ik had geen idee. Alle wijnen begonnen een beetje op elkaar te lijken vond ik. En omdat er geen hapjes waren, begon de wijn ook behoorlijk naar mijn hoofd te stijgen. De mensen om me heen begonnen ook op elkaar te lijken. Astrid Joosten werd Terese Boer en Terese Boer werd Susan Smit, met het hoofd van Rob Oudkerk op haar schouders. Een man die als twee druppels water op mijn uitgever leek, kwam naar me toe, duwde me een boek in handen en zei dat ik er maar een leuk stukje over moest schrijven. Maar dat is makkelijk gezegd als je net negen glazen verschillende wijn hebt gedronken zonder er iets bij te eten. Ik zeg: het is een ontzettend leuk boek, het nieuwe boek van Char eh… Henk Schiffmacher.

Vrouw en wijn

manon-new-years-eve

Terese Boer (met accenten) heeft samen met Astrid Joosten een boek geschreven over vrouwen en wijn. Vandaag was de presentatie van het boek in restaurant de Kas in Amsterdam. Ik was een half uur te laat, maar gek genoeg was ik de eerste gast. ‘Wat is het eh… rustig,’ zei ik tegen de mevrouw die mijn hand schudde. ‘Ben je van de Avro?’ vroeg ze. Ze hield nog steeds mijn hand vast en even was ik bang dat ze me wilde zoenen. ‘Nee,’ zei ik. ‘Ik ben journalist, maar niet bij de Avro.’ Ze drukte mijn hand nu nog steviger. We stonden nogal alleen zo met z’n tweetjes in die hele grote lege Kas. Terese Boer en Astrid Joosten waren niet eens komen opdagen op hun eigen boekpresentatie. Het was goed dat ik er was. Of ik iets wilde drinken, vroeg de vrouw. Dat wilde ik wel. Ik was voor de wijn gekomen. Omdat ik het een beetje zielig vond voor de vrouw dat er niemand op de presentatie was behalve zij en ik, begon ik een gezellig gesprek. Over Terese Boer, van wie ik op dat moment even de naam niet meer wist en iets over wijn en hoe ik nogal beledigd was dat mijn uitgever me een uitnodiging had gestuurd voor een boek over vrouwen en wijn. Dat ik me vertwijfeld had afgevraagd of mijn uitgever vond dat ik te veel wijn dronk of juist te weinig. Pas na twintig minuten onderbrak de vrouw me. Nu wist ze het zeker. Ik was op de verkeerde presentatie. De boekpresentatie over vrouwen en wijn is pas over twee weken. Zelfde tijd, zelfde plek, andere dinsdag. De vrouw liet eindelijk mijn hand los.