Tagarchief: jas

Jas met zonder knopen II

jas2

Sinds ik een jas heb waar de knopen vanaf vallen alsof het dode blaadjes aan een jas zijn, bel ik af en toe met H&M. En als ik niet bel, dan bellen zij mij. Soms ontvang ik midden in de nacht een telefoontje van een vriendelijke Zweed die mij vanaf het hoofdkantoor in Stockholm belt. Waarom hij belt op een tijd dat ik nog lig te slapen vraag ik hem. Hij zegt dat het in Zweden in de winter altijd donker is, zodat het niet uitmaakt of je overdag wakker bent of ’s nachts. Ik denk dat de man uit Zweden liegt. Hij belt om mij te sarren. Dat zou ik ook doen als ik hem was. Als ik hem was, zou ik nog veel verder gaan. Dan zou ik de winterbanden van mijn Volvo lek steken. Ik ben namelijk een hele vervelende klant die zeurt over vallende knopen. Zo heb ik een plaatje gevonden van mijn nieuwe jas en op mijn blog gezet. Op de foto is te zien dat de onderste knoop op de foto al ontbreekt. Eraf gevallen zeker, net als bij mijn jas. De Zweed belt nu met de ontwerper van Comme des Garcons die de jas heeft gemaakt. Ze overleggen of er een doos met extra knopen van Japan via Zweden naar Nederland kan komen. Over de vorderingen van die gesprekken houdt de Zweed mij dagelijks op de hoogte.

Of ik niets beters te doen heb dan me druk maken over een jas met zonder knopen vraagt u zich af. Het antwoord is ja.

Advertenties

Jas met zonder knopen

jasmetknopen

Er zijn vrouwen die om vijf uur ’s ochtends voor de deur van H&M gaan liggen als er die dag een collectie van een bekende ontwerper wordt gepresenteerd. Ik ben alleen maar uitzinnig blij als ik de dag erna toevallig een H&M-filiaal binnen loop en daar het allerlaatste exemplaar van de Comme des Garcons-jas zie hangen. Die begerenswaardige zwarte trenchcoat waar andere vrouwen een dag eerder nog hun leven voor hebben gewaagd. Blij rekende ik af en ontdekte bij de kassa dat er een paar knopen ontbraken. Een nuffig winkelmeisje gaf me met tegenzin een procent korting op de jas en schreef toen met reusachtige letters op de bon dat ik ‘m nooit meer mocht ruilen. Het maakte mij niet uit, ik zou mijn gloednieuwe Comme des Garcons-jas niet ruilen, maar elke dag dragen. Vooral naar het gala waar ik naartoe mag omdat het tijdschrift waarvoor ik schrijf is uitgeroepen tot tijdschrift van het jaar.

Thuis haalde ik mijn galajurk uit de mottenballen en stofte mijn galamuiltjes af. De dagen erna verloor ik elke dag een knoop van mijn jas. Net zo veel tot ze alle twaalf verdwenen waren. Boze brieven en smekende telefoontjes naar de klantenservice van H&M leverden niets op. Het was een unicum die jas en reserveknopen hadden ze niet. Ruilen kon ook niet, dat stond op de bon.

Zonder knopen op mijn jas heb ik nu niet zo heel veel zin meer in dat gala. Gelukkig wist een vriend die er vaker was geweest mij te vertellen dat je na afloop een heleboel plastic tasjes met gratis tijdschriften mee naar huis krijgt en dat ik het er best naar mijn zin zou hebben.

Daar loop ik straks in mijn mottenballenjurk en jas zonder knopen, met in elke hand een paar plastic tassen. Ik ben niet zielig, ik zie er alleen maar zo uit.