Tagarchief: klacht

Bel simpel

Ik heb een iphone waar ik van alles mee kan doen, behalve bellen. Daarom besloot ik over te stappen op een Motorola. Alleen vanwege die naam, en omdat je voor de prijs van 1 iphone vier Motorola’s kunt kopen. Met drie klikken had ik het ding besteld. Met nog twee klikken liet ik ‘m op de redactie van Psychologie Magazine bezorgen.

Enters: PostNL

De bezorger van PostNL besloot om mijn telefoon op zondagavond langs te brengen. Dat er op zondagavond nooit iemand aanwezig is op de redactie, maakte niet uit. Ik ontving een bericht dat mijn telefoon was afgeleverd. PostNL had er zelfs bewijs voor: een streepje dat iemand had gezet bij wijze van handtekening. Wie streepje was, was niet duidelijk. En wie de bezorger was ook niet. En wie er op zondagavond op de redactie de deur had opengedaan al helemaal niet.

Bel: simpel

Ik besloot PostNL te bellen. Ik had namelijk geen telefoon ontvangen, maar wel het bericht dat ie was bezorgd. Daar kon PostNl niets aan doen, want getekend was getekend. Op mijn vraag wie er dan had getekend, moesten ze me het antwoord schuldig blijven. Verdere klachten moest ik bij de webwinkel deponeren.

De webwinkel kon ook niet veel doen. Er was immers getekend voor ontvangst. Gelukkig besloten ze om een onderzoek in te stellen. Als eerste grepen ze mijn suggestie aan om de videobeelden van de bewakingscamera’s te bekijken. Zelf stelde ik voor om eerst PostNl te bellen.

Zowel verzender als PostNL beroepen zich op het feit dat er voor ontvangst getekend was. Bewijs voor levering. Ik vroeg een onderzoek in te stellen. de bezorger te eh… bellen bijvoorbeeld. Toen gebeurde er een wonder. Na een week werd de telefoon alsnog bezorgd. Waar die telefoon de hele week geweest was, kon niemand mij vertellen.

En dus diende ik een klacht in bij PostNl. Precies dezelfde telefoon was twee keer bezorgd. Een keer ergens anders en een week later bij mij. Vandaag werd ik gebeld door Sandra Noordhof, medewerkster van de klantenservice van PostNl. Ze had niet helemaal haar dag, want toen ik haar zei dat ik graag wilde weten waar de telefoon dan was geweest, zei ze dat de chauffeur het pakket per ongeluk verkeerd had bezorgd, niet meer wist waar, maar nog wel wist dat hij het daar een week later (ongeopend) alsnog kon ophalen. Toen ik doorvroeg en opperde dat de chauffeur mijn telefoon misschien wel gewoon bij zijn neef had laten bezorgen, begon Sandra te schreeuwen. Dat ik zo slecht over haar chauffeurs dacht. Ze bleef maar schreeuwen en elke keer als ik voorzichtig wilde zeggen dat ik degene was die de klacht had ingediend, riep ze: val me niet in de rede! Uiteindelijk heb ik maar neergelegd en gezegd dat ik blij ben dat ik haar niet ben. Als ik mocht kiezen zat ik liever op een zaterdagmiddag thuis met een kopje thee in de zon, spelende kinderen om me heen, dan dat ik Sandra was.

 

Bloggen effectiever dan klantenservice bellen II

Ik heb een vriend die zich liet verleiden door Alice. Alice was een – tikje ordinaire – vrouw met veel haar en weinig kleren die in de buurt van een windmachine huppelde en de kijkertjes thuis probeerde over te halen een internetverbinding via Alice af te sluiten. De vriend was direct om. Hij belde nog dezelfde dag UPC af en belde Alice. Over de telefoon klonk ze iets minder hees dan op tv, maar hij kon op de achtergrond de windmachine nog horen. Daarna begon het wachten op Godot. 

Een maand later sprak ik hem. In razernij had hij zijn laptop in de gracht gegooid en met rode verf had hij ‘F*&ck Alice’ op de zijkant van tram negen geschilderd. Alice was nooit komen opdagen, ook niet na zevenhonderd telefoontjes. Alice was een schim die deed alsof ze internetprovider was.

Ik lachte – toen nog wel – en vertelde hem over XS4all. Heerlijke betrouwbare club, nooit wat mee aan de hand, razendsnel internet voor een paar tientjes in de maand. En toen ineens waren wij afgesneden van de buitenwereld. Geen enkele verbinding. Wij waren praktisch dood.

Nadat mijn man de hele meivakantie met de helpdesk van XS4all aan de lijn heeft gehangen, een paar keer als dreigement langs de afdeling ‘opzeggingen’ is geloodst en daarna ten einde raad maar heeft opgehangen, heb ik een brief naar XS4all gestuurd. ‘Ik ga naar Alice’, schreef ik stoer.

Nu schrijf ik u vanuit het cafétje op de hoek. Ik heb de barman beloofd dat ik iets over hem zou schrijven, in ruil voor het wachtwoord van hun draadvol internet. Ik zeg: hij is leuk, mijn barman.

Waarom ik nooit post ontvang

brief

Ik krijg nooit meer leuke post. Geen liefdesbrieven, geen prettige-kerst-kaartjes en geen enveloppen met daarop de tekst: HOERA MEVROUW M.A.N.O.N. SIKKEL U HEBT 1.000.000 EURO GEWONNEN. Vandaag besloot ik de mevrouw van de Post te bellen om te klagen over het feit dat ik nooit meer post krijg. ‘Misschien heeft u geen vrienden,’ zei ze voorzichtig. Ik ontkende. Ik heb namelijk wel vrienden, drie zelfs. Een die me liefdesbrieven schreef, een die me kerstkaarten schreef en een die me altijd met Hoera Mevrouw M.A.N.O.N Sikkel aansprak. Hoe het kon dat ik nooit meer iets van ze hoorde wilde ik nu wel eens weten van de mevrouw van de Post. Ik hoorde haar ritselen met wat blaadjes. Ergens moest ze nog een script hebben liggen voor mensen zoals ik. Ha, daar had ze het al. Ze vond het ‘diep triest,’ zei ze eerlijk. Ik moest daar even over nadenken. Het was wel jammer dat ik nooit meer post ontving, maar diep triest? De mevrouw van de post las de volgende regel op van haar telefoon-script. Ik kon me aanmelden bij een site die speciaal bedoeld was voor mensen die dood waren. ‘Maar ik ben niet dood,’ sprak ik. De mevrouw bedoelde dat de website was voor mensen die iemand kenden die dood was en die geen post meer wilden ontvangen. Maar ik wilde juist wel post ontvangen. Ik wilde kerstkaarten en liefdesbrieven en… Maar de mevrouw van de Post kon verder niets voor me doen zei ze, behalve twee keer sorry zeggen. Sorry dat ik geen post meer ontving en sorry dat ik dood was. Eindelijk begrijp ik waarom ik nooit meer post ontvang.

Bloggen effectiever dan klantenservice bellen

De meneer van Vodafone vertelde het gisteren zelf. Het telefoonbedrijf heeft zes mensen in dienst die de hele dag niets anders doen dan blogs lezen van mensen die klagen over Vodafone. Als ik nu schrijf: ‘waarom ik Vodafone haat’ is de kans groot dat een van de bloglezers mij leest. Terwijl ik Vodafone natuurlijk helemaal niet haat. Maar iemand anders die schrijft: ‘klacht over Vodafone’, krijgt een persoonlijk mailtje van de Vodafone-bloglezer. In plaats van uren in de wachtrij te hangen bij de klantenservice van Vodafone, schrijf je een blogje en klaar.

De vraag is natuurlijk of er meer bedrijven zijn die blogs op die manier lezen. Albert Heijn bijvoorbeeld, die bij mij geen goed meer kan doen sinds ze mijn dochter van twaalf met een vriendinnetje op woensdagmiddag de toegang tot de winkel weigerden omdat scholieren pas na drie uur ’s middags naar binnen mogen. Ik heb een woedende mail gestuurd naar de klachtenbalie van Albert Heijn, dat ik het schandalig vond dat ze mijn lieve dochter weigerden binnen te laten, en of ze niet ook speciale winkeluren kunnen maken voor mannen, bejaarden, homo’s, negers, hindoestanen, roodharigen, blinden en mensen met een stoma. Ik fulmineerde nog even verder dat ik het idioot vond dat ze aan de ene kant ouders met kinderen proberen binnen te halen met hun domme wuppie-acties, en aan de andere kant kinderen weren. De enige reactie die ik kreeg was dat ik kon bellen met de bedrijfsleider. Maar ik wil niet bellen met de bedrijfsleider. Ik wil dat Albert Heijn zegt: sorry, meisjes van twaalf zijn altijd welkom bij ons.

Ha, dat lucht lekker op. En nu maar wachten tot ik een mailtje krijg van een professionele Albert Heijn bloglezer, die zegt: sorry mevrouw Sikkel, uw dochter mag altijd de winkel in, ook voor drie uur ’s middags.