Tagarchief: Klantenservice

Bel simpel

Ik heb een iphone waar ik van alles mee kan doen, behalve bellen. Daarom besloot ik over te stappen op een Motorola. Alleen vanwege die naam, en omdat je voor de prijs van 1 iphone vier Motorola’s kunt kopen. Met drie klikken had ik het ding besteld. Met nog twee klikken liet ik ‘m op de redactie van Psychologie Magazine bezorgen.

Enters: PostNL

De bezorger van PostNL besloot om mijn telefoon op zondagavond langs te brengen. Dat er op zondagavond nooit iemand aanwezig is op de redactie, maakte niet uit. Ik ontving een bericht dat mijn telefoon was afgeleverd. PostNL had er zelfs bewijs voor: een streepje dat iemand had gezet bij wijze van handtekening. Wie streepje was, was niet duidelijk. En wie de bezorger was ook niet. En wie er op zondagavond op de redactie de deur had opengedaan al helemaal niet.

Bel: simpel

Ik besloot PostNL te bellen. Ik had namelijk geen telefoon ontvangen, maar wel het bericht dat ie was bezorgd. Daar kon PostNl niets aan doen, want getekend was getekend. Op mijn vraag wie er dan had getekend, moesten ze me het antwoord schuldig blijven. Verdere klachten moest ik bij de webwinkel deponeren.

De webwinkel kon ook niet veel doen. Er was immers getekend voor ontvangst. Gelukkig besloten ze om een onderzoek in te stellen. Als eerste grepen ze mijn suggestie aan om de videobeelden van de bewakingscamera’s te bekijken. Zelf stelde ik voor om eerst PostNl te bellen.

Zowel verzender als PostNL beroepen zich op het feit dat er voor ontvangst getekend was. Bewijs voor levering. Ik vroeg een onderzoek in te stellen. de bezorger te eh… bellen bijvoorbeeld. Toen gebeurde er een wonder. Na een week werd de telefoon alsnog bezorgd. Waar die telefoon de hele week geweest was, kon niemand mij vertellen.

En dus diende ik een klacht in bij PostNl. Precies dezelfde telefoon was twee keer bezorgd. Een keer ergens anders en een week later bij mij. Vandaag werd ik gebeld door Sandra Noordhof, medewerkster van de klantenservice van PostNl. Ze had niet helemaal haar dag, want toen ik haar zei dat ik graag wilde weten waar de telefoon dan was geweest, zei ze dat de chauffeur het pakket per ongeluk verkeerd had bezorgd, niet meer wist waar, maar nog wel wist dat hij het daar een week later (ongeopend) alsnog kon ophalen. Toen ik doorvroeg en opperde dat de chauffeur mijn telefoon misschien wel gewoon bij zijn neef had laten bezorgen, begon Sandra te schreeuwen. Dat ik zo slecht over haar chauffeurs dacht. Ze bleef maar schreeuwen en elke keer als ik voorzichtig wilde zeggen dat ik degene was die de klacht had ingediend, riep ze: val me niet in de rede! Uiteindelijk heb ik maar neergelegd en gezegd dat ik blij ben dat ik haar niet ben. Als ik mocht kiezen zat ik liever op een zaterdagmiddag thuis met een kopje thee in de zon, spelende kinderen om me heen, dan dat ik Sandra was.

 

Bloggen effectiever dan klantenservice bellen II

Ik heb een vriend die zich liet verleiden door Alice. Alice was een – tikje ordinaire – vrouw met veel haar en weinig kleren die in de buurt van een windmachine huppelde en de kijkertjes thuis probeerde over te halen een internetverbinding via Alice af te sluiten. De vriend was direct om. Hij belde nog dezelfde dag UPC af en belde Alice. Over de telefoon klonk ze iets minder hees dan op tv, maar hij kon op de achtergrond de windmachine nog horen. Daarna begon het wachten op Godot. 

Een maand later sprak ik hem. In razernij had hij zijn laptop in de gracht gegooid en met rode verf had hij ‘F*&ck Alice’ op de zijkant van tram negen geschilderd. Alice was nooit komen opdagen, ook niet na zevenhonderd telefoontjes. Alice was een schim die deed alsof ze internetprovider was.

Ik lachte – toen nog wel – en vertelde hem over XS4all. Heerlijke betrouwbare club, nooit wat mee aan de hand, razendsnel internet voor een paar tientjes in de maand. En toen ineens waren wij afgesneden van de buitenwereld. Geen enkele verbinding. Wij waren praktisch dood.

Nadat mijn man de hele meivakantie met de helpdesk van XS4all aan de lijn heeft gehangen, een paar keer als dreigement langs de afdeling ‘opzeggingen’ is geloodst en daarna ten einde raad maar heeft opgehangen, heb ik een brief naar XS4all gestuurd. ‘Ik ga naar Alice’, schreef ik stoer.

Nu schrijf ik u vanuit het cafétje op de hoek. Ik heb de barman beloofd dat ik iets over hem zou schrijven, in ruil voor het wachtwoord van hun draadvol internet. Ik zeg: hij is leuk, mijn barman.

Jas met zonder knopen

jasmetknopen

Er zijn vrouwen die om vijf uur ’s ochtends voor de deur van H&M gaan liggen als er die dag een collectie van een bekende ontwerper wordt gepresenteerd. Ik ben alleen maar uitzinnig blij als ik de dag erna toevallig een H&M-filiaal binnen loop en daar het allerlaatste exemplaar van de Comme des Garcons-jas zie hangen. Die begerenswaardige zwarte trenchcoat waar andere vrouwen een dag eerder nog hun leven voor hebben gewaagd. Blij rekende ik af en ontdekte bij de kassa dat er een paar knopen ontbraken. Een nuffig winkelmeisje gaf me met tegenzin een procent korting op de jas en schreef toen met reusachtige letters op de bon dat ik ‘m nooit meer mocht ruilen. Het maakte mij niet uit, ik zou mijn gloednieuwe Comme des Garcons-jas niet ruilen, maar elke dag dragen. Vooral naar het gala waar ik naartoe mag omdat het tijdschrift waarvoor ik schrijf is uitgeroepen tot tijdschrift van het jaar.

Thuis haalde ik mijn galajurk uit de mottenballen en stofte mijn galamuiltjes af. De dagen erna verloor ik elke dag een knoop van mijn jas. Net zo veel tot ze alle twaalf verdwenen waren. Boze brieven en smekende telefoontjes naar de klantenservice van H&M leverden niets op. Het was een unicum die jas en reserveknopen hadden ze niet. Ruilen kon ook niet, dat stond op de bon.

Zonder knopen op mijn jas heb ik nu niet zo heel veel zin meer in dat gala. Gelukkig wist een vriend die er vaker was geweest mij te vertellen dat je na afloop een heleboel plastic tasjes met gratis tijdschriften mee naar huis krijgt en dat ik het er best naar mijn zin zou hebben.

Daar loop ik straks in mijn mottenballenjurk en jas zonder knopen, met in elke hand een paar plastic tassen. Ik ben niet zielig, ik zie er alleen maar zo uit.