Tagarchief: Volkskrant

Ecce homo

Het allergrappigste aan mijn grootouders is dat ze twee van hun kinderen Cock en Dick noemden. En nog grappiger was dat die twee in de jaren vijftig naar Canada emigreerden. Over geen van beiden gaat dit verhaal.

Vandaag las ik een interview met oud-politicus Tofik Dibi in de Volkskrant. Hij kwam uit de kast. Zijn verhaal raakte me. Hoe verdrietig moet het zijn om niet aan de buitenwereld te kunnen laten zien dat je als man van mannen houdt. Ik ben opgegroeid met twee ooms die allebei homo waren. Oom Dick was onzichtbaar in mijn leven, maar mijn oom Pim kwam elk jaar een paar weken lang bij mijn ouders logeren. Hij woonde in Parijs met zijn Marokkaanse vriend Machid. Ik genoot van hun verhalen over hun leven, deels in Parijs, deels in Marrakesh. En wat ik me vooral herinnerde is de heerlijke lucht die in huis hing als zij er waren. After shaves uit andere landen. Mijn vader ging met Machid naar de markt en samen kookten ze de lekkerste couscous ooit. Die twee prachtige, wereldse ooms van mij pasten zo goed in ons sprankelende gezin. En op een dag kwam mijn oom zonder zijn man. Waar hij was, vroegen mijn vader. Mijn oom Pim haalde zijn schouders op. Machid was in Parijs getrouwd met een vrouw die Sarah heette. Ik was vijftien en begreep er niets van. Hij was toch homo, hij hield toch van mijn oom? Ze woonden toch samen? Volgens mijn oom kon het niet anders. In Marokko had niemand er moeilijk over gedaan als ze hand in hand liepen. Dat was voor mannen heel gewoon, zei hij. Maar uiteindelijk wilde de familie van Machid dat hij trouwde met een vrouw. Er moesten kinderen komen. Hij was nu wel lang genoeg homo geweest, vond hij. Ik geloof niet dat ik begreep hoe droevig het was voor mijn oom. Wat ik wel weet is dat ik diep verontwaardigd was. Ik wist ook niet goed wat ik nu van mijn Marokkaanse oom moest vinden. Nu ik het interview met Tofi Dibi lees, denk ik voor het eerst weer aan Machid en begrijp ik hoe groot zijn offer moet zijn geweest. Gelukkig ben ik kinderboekenschrijver en ga ik ooit een boek schrijven waarin ik Pim en Machid weer bij elkaar laat komen. Twee oude mannen die van elkaar hielden en elkaar pas weer vonden toen hun nichtje veertig jaar later kinderboekenschrijver werd.

Alle problemen de wereld uit

‘Wat doe jij eigenlijk bij de krant?’ vroeg ik aan een vriend die bij de Volkskrant werkt. ‘Ik help de problemen de wereld uit,’ zei hij een beetje nuffig. ‘Ja, hoor,’ zei ik. ‘Nee, echt,’ zei hij nu ‘alle problemen!’ Mijn vriend van de krant zei wel vaker gekke dingen, maar zo gek had ik nog niet eerder gehoord. ‘Noem er eens een,’ zei ik, en ik keek hem uitdagend aan. ‘Nou,’ sprak hij ferm, ‘om te beginnen probeer ik de armoede in Sierra Leone te bestrijden. En de werkomstandigheden van de mijnwerkers in Bangalore te verbeteren.’ Ik vertelde hem dat er helemaal geen mijnen zijn in Bangalore, maar hij pareerde dat door erop te wijzen dat dat nou juist het probleem is van die mijnwerkers daar. En dat hij, bij de krant, dat allemaal de wereld uit ging helpen. Ik geloofde er niets van. Alle problemen op de hele wereld, dat is best veel. En als je eindelijk overal schoon drinkwater hebt geregeld, godsdienstoorlogen hebt beslecht en onderwijs voor meisjes in Kaboel hebt geregeld, dan zit je nog met zoiets als stedenbouwkundige problemen in Madrid of monetaire hommeles in Ierland. De vriend knikte geruststellend. Gezondheidsproblemen, relatieproblemen, drankproblemen, straks allemaal opgelost. ‘Ook de hele kleine probleempjes?’ vroeg ik. ‘Ook die,’ zei hij. En als je zo druk bezig was, dan was het niet raar dat je iets anders soms moest laten liggen.

Een uur later kreeg ik als bewijs een briefje van de hoofdredacteur.

Geachte heer/mevrouw Sikkel,

U heeft de afgelopen weken geen vlekkeloze toegang gehad tot de online-krant. Hierbij bied ik u onze welgemeende verontschuldigingen aan voor het ongemak.

De problemen komen door de overgang naar een nieuw redactioneel computersysteem. Maar dat is uiteraard geen excuus. U heeft recht op doorlopende digitale bezorging van uw krant.

Wij werken er achter de schermen dan ook heel hard aan de problemen uit de wereld te helpen.

Met vriendelijke groet,

Philippe Remarque
Hoofdredacteur de Volkskrant

10cc